KAĞITTAN GEMİLER

Herşey olması gerektiği gibi.

2011-10-11T12:05:00.000+03:00

Baban hatırlattı. Geçmişte ablanı da kreşin ilk günü kapıdan bırakıp işe gitmek zorunda kalmıştık. Aynı bugün seni de bakıcı ablanın evine kapıdan bırakıp işe geldiğimiz gibi. Ablan 4 yaşındaydı, sen ise daha 4 aylıksın. Ablan öğlene kadar zor dayanmış, ortalığı ayağa kaldırmıştı. Sen, belki de durumun farkında bile değilsin.

Bunları yaşamamızın bir nedeni olmalı.

Herşey olması gerektiği gibi.

Ada Beren

2011-06-02T12:30:00.000+03:00

Evimizin yeni neşesi Ada Beren 25 Mayıs 2011 08:30 da dünyaya geldi.
Hoşgeldin Ada kızım.
Sağlıklı, huzurlu bir ömür diliyorum.
Şansın ve neşen bol olsun.
Yüzünden gülücük eksik olmasın.
Seni çok seviyoruz.

Raporlu çalışma günleri

2011-04-01T15:35:00.003+03:00

Yandaki sayaca göre sevgili kızım 31. haftanın içinde. Ama doktorumuzun hesabına göre 32. haftayı bitirmiş. Bu sebeple 28 Mart günü geri kalan 8 haftanın 5 haftasını daha çalışmak için doktor raporu aldım. Bugün 1 haftası bitti bile. Sayılı gün gerçekten de çabuk geçiyor.

Evimiz şantiye gibi. Doğumdan sonra zor olacağını düşünerek evdeki tadilat işlerini halletmeye karar verdik. Tümünü değil elbette, acil olanlara öncelik verdik. Bir hafta mutfağınızı unutun diyen ustamız, bugün itibari ile 17 gündür evimizi istila etmiş durumda. Önümüzdeki hafta içinde bitecek umarım.

Birşeyin ne kadar önemli ve değerli olduğu hep yokluğunda anlaşılıyor. Evde yemek yiyememek ne kadar zormuş. Sürekli dışarıda yemek yemekten nefret ettik. Eminim ki mutfak yapıldıktan sonra uzunca bir zaman dışarıda yemek yemeyeceğiz.

Bu sıralar sürekli hazır şeylerle beslendiğim için sanırım şekerim yükseliyor. Ağzımın tadının bozulması, soğuk soğuk terlemem buna işaret sanırım. Umarım bebeğim bu durumdan kötü etkilenmiyordur.

Tadilat telaşı nedeniyle hala kızımıza isim bulamadık. İsim ararken anlamının su ile ilgili olması gibi bir kriterim vardı. Ancak bir türlü uygun bir isim bulamadım. Tavsiyelere açığım.

Herkese iyi haftasonları.

Geçen günlerden

2011-03-23T17:47:00.002+02:00

Hep masa başındayım. Gelip iki satır yazmakta çok zor değil aslında. Hamile olduğumu ilk öğrendiğimde her günü not etmek gibi bir düşüncem vardı. Olmadı. Sağlık olsun. Ben de her zaman ki kısa kısa yazarım.

- Geçen ay ki doktor kontrolümde glukoz tolerans testi sonucunda toleranssız çıktım. Az az, sık sık yemem gerekiyor. Bir de glisemik indeksi düşük besinlerle beslenmem. Dikkat etmeye çalışıyorum. Bebeğime birşey olacak diye çok korkuyorum.

- 28 Mart günü 5 hafta daha çalışabilmek için rapor alacağım. Mayısın ilk günü ise çalışma yasağı başlıyor. Sayılı gün çabuk geçer.

- Karnım o kadar büyüdü ki. Her gören gitsene artık, ne işin var burda diyor. Israrla çalışmaya devam ediyorum.

- Eve biraz çeki düzen verelim dedik. Mutfak ile salonun arasındaki duvarı kırdırdık. Evin içi şantiye. Sinirler gergin. Bir an evvel bitmesini ve mutfağımızda kahvaltı keyfi yapmayı istiyoruz.

- Bahar geldi artık. Müjdesi ise benim. Ben doğunca açmış erguvanlar, anneannem öyle der. Aradım bugün kendisini - artık çok yaşlandığı için dışarı çıkamıyor, gerçi çıksa da erguvan görebilir mi artık bilmiyorum. Dünyayı öyle bir hale getirdik ki o bile kendini tanıyamıyor sanırım.- doğum günüm olduğunu hatırlattım. Duasını aldım. Çok özledim onu.

- Hayırlısıyla iki kız annesi olacağım yakında. Biri Ömrüm, diğerine hala bir isim bulamadım.

- Her geçen gün etrafımdakilerin ne kadar bencil olduklarını bir kez daha göstermelerine tanık oluyorum. Hiç üzülmüyorum. Sadece seyrediyorum. Film gibi.

- Bir görev gibi hatırımı soranları seslerinden bile tanıyabiliyorum. Gülüyorum, komik oluyorlar çünkü. Saçmalıyorlar.

- Allahtan yanımda ve yardımcım olmasını diliyorum. Ondan başka kimsem olmadığını biliyorum. Eşim ve kızlarımı çok seviyorum.

- Sağlıklı ve huzurlu olmak tek dileğim. Hayırlısıyla küçük kızımı kucağıma, büyük kızımı dizime alacağım güzel günü bekliyorum.

- Herkese iyi akşamlar diliyorum.

Nezle Bahane

2011-02-16T17:25:00.000+02:00

Pazar gününden beri burnum tıkalı, gözüm akıyor.

Dün gece nefes alamayacak kadar tıkalıydı burnum. Annem aklıma geldi hemen. Burnunda et olduğu için sürekli ağzından nefes alırdı ve bu durumdan hiç yakındığını duymadım. Çok sabırlı bir kadındı. Sonra başladım ağlamaya, hazır gözüm de akıyorken bir de ağıt karıştırdım araya.

Sabah işe geldiğimde burnum tıkalı, gözümde yine yaş. Revire gidiyorum, yolda nasıl olsa kimse anlamaz diye yine ağlıyorum. Salya sümük hem de. Doktorun yanına girdim başladım yine ağlamaya. Saman nezlesi olmuşum.

Sonra bir ara internette gezineyim dedim. Her okuduğum yazı da yine ağlamaya başladım. Şu saman nezlesi benim ağlangaç bünyeme hiç iyi gelmedi. Ulu orta her yerde ağlıyorum. Sorana da saman nezlesi olmuşum diyorum.

İyi bahane.

Yılsonu - Yılbaşı

2010-12-31T16:30:00.002+02:00

Biraz önce yılsonu performans değerlendirmemi yaparak yöneticime gönderdim. İş yeri performansım güzel ya hayat performansım nasıl acaba?

İşyerinde olduğu gibi yaşantımızda da yılbaşında koyduğumuz hedefleri yıl sonunda değerlendirmemizi, yetkinliklerimizi hesaplamamızı isteseler bizden, ne gibi sonuçlar çıkardı acaba? Her yılsonu değerlendirme yaparken, bu yıl hedeflerini yaz bir kenara diyorum kendime. Ama bir türlü istediğim gibi yapamıyorum. Seneye belki.

2010 yılına bizi hep sevindirdiği için teşekkür ediyorum ve yıllardır düşünüp bir türlü cesaret edemediğim küçük bebeğimi bana getirdiği için onu hiç unutmayacağımı belirtmek istiyorum.

2011 yılına ise bizi minik bebeğimize kavuşturacağı için şimdiden çok teşekkür ediyorum.

Uzun süredir benden haber alamayan, yorumlarıyla mailleriyle halimi hatırımı soran tüm sevgili izleyicilerime, arkadaşlarıma sağlıklı, mutlu, şanslı ve bol kazançlı bir yıl diliyorum.

İyi seneler

17 hf + 5 güne kadar geçen zamanın özeti

2010-12-31T16:05:00.002+02:00

11 Ekimden bu yana yazmamışım. Geçen 2.5 ayda ne kadar çok şey yaşandı oysa. Hergün birşeyler yazmak için bir gelip yokluyorum ancak bir türlü yazamıyorum. Kısaca gelecekte unutmamak için birşeyler ekleyeceğim. Her zaman ki madde madde olacak.

- 15-20 Kasım tarihleri arasında eşimin ailesi ile birlikte tatile gittik. İçimde küçük bir bebeğin var olduğunu bir ben ve eşim biliyordu. Sır saklama konusunda üstümüze tanımam. İkimiz de kapalı kutu gibiyizdir.

- 23 Kasım günü ikili tarama testi yaptırmak üzere hastaneye gittim ve kan verdim.

- 24 Kasım günü aile dışında biriyle ilk kez hamileliğimi paylaştım.

- 27 Kasım günü ikili tarama testi sonucunda herhangi bir riskin sözkonusu olmadığını öğrendim. Yaş riskini ciddiye alarak amniyosentez yaptırmaya karar verdim.

- 27 Kasım günü Ömür abla olacağını doktorumuzdan öğrendi. Çok mutlu oldu. Ultrason ile izlerken küçük kardeşinin ona el salladığını bile gördü. Gitar kursuna elinde ultrason çıktısıyla gittiği için hoca da dahil tüm arkadaşları ve velileri bilgilendirmiş olduk. Böylece yaklaşık 3,5 ay sakladığımız bebeğimiz gün yüzüne çıkmış oldu.

- 20 Aralık günü saat 14:30 da laboratuara gönderilmek üzere Cüneyt Bey tarafından amniyo sıvısı alındı. Sonuçların çıkması bekliyoruz. Umarım herşey yolunda gider.

- İş hayatımda ilk kez rapor aldım ve iki gün evde yattım.

Bunlar kısa kısa geçen zamanın özeti idi. Şimdi bir de yeni yıl yazısı yazmak üzere yukarıdaki yazıya geçiyorum.

Yeniden, sil baştan.

2010-10-11T11:00:00.000+03:00

En son 22 Temmuz tarihinde buraya yazmışım. Çok uzaklarda değildim aslında gelip gittim hep, ama bir türlü yazamadım. Artık yazmanın vakti geldi sanırım.

Yıllardır olsa mı olmasa mı diye düşüne düşüne bir yol katedememiştik. Sonunda Ömür' ün isteği ağır bastı, onun ısrarlarıına dayanamadık. Belki biz de istedik gizli gizli, dillendirmeden. Kısmet bugüne imiş.

9 yıl aradan sonra ikinci anneliğe hazırlanıyorum. İlkinde olduğu gibi bunda da hissettim hamile olduğumu. Babamızı inandırmak güç oldu, o illa çift çizgiyi görmek istedi. 5 Ekim salı günü çift çizgiyi göstererek onu da ikna ettim. 8 ekim günü ise kafamızda ki soru işaretleri de Mehmet Bey sayesinde gitti. Kesenin içi de dolu idi, sahte gebelik değildi.

Benim kalbim de içimdeki küçük kalp gibi pırpır atıyor. Açıkça söylemek gerekirse bu kadar aradan sonra korkuyorum. İnşallah herşey yolunda gider sağlıklı, mutlu bir şekilde kavuşurum bebeğime.

Ömür' e henüz söylemedik. 12. haftadan sonra söyleyelim dedi Mehmet Bey. Çarşamba günü tahliller için hastaneye gideceğim. İnşallah herşey yolunda gider. Şimdilik içimin dışıma çıkacak gibi olması ve halsizlik dışında bir şikayetim yok. Önceki ile aynı.

Mimledim gitti.

2010-07-22T16:10:00.005+03:00

* Mim için, biten bir yazının altına konan işaret diyor TDK sözlüğü.
- Peki bu mim biten makus talihin sonuna da konulabilir mi?
* Pek tabi, neden olmasın.
- O zaman geçmiş zamanın sonuna bir mim koydum gitti. Hatta sapladım. Bir daha bir yerlere gidemesin, kimselere zarar veremesin diye.

Not: Yukarıdaki harf vav farkındayım. Ama hem bir nokta hem de bir virgül olsun istedim.

Herşeyi yapabilirim.

2010-07-21T16:55:00.002+03:00

Resim buradan

Bugünlerde herkes yaz tatilinden konuşuyor. Kimi nereye gideceğini planlıyor, kimi planlamış gün sayıyor, kimi de gidip gelmiş anılarını anlatıyor.

Ama olmaz ki böyle de yapılmaz ki. Gideni var, gidemeyeni var. İzni olanı var olmayanı var.

İşin şakası bir yana tüm yıl çalışıp yorulmuş bünyelere tatil şart. Kimsenin tatilinde gözüm yok. Yazıları da zevkle ve ilgiyle izliyorum.

Benim derdim kendimle. Yazın ortasına geldik hala bir planım yok. Plandan geçtim, izinli olacağım gün bile belli değil.

O güzel gözlü kara kızım anne bugün erken gelsen dedikçe içimde bir yerler cız ediyor.

Tatil için illa bir yere gitmek zorunda değiliz, evde hep birlikte olmak fikri de çok güzel. Yapacak güzel şeyler bulabilirim aslında. Oynayacak bir sürü oyunumuz var, ertelediğimiz bir sürü projemiz. Ama kendimden korkuyorum. Yine evi derleme toplama, temizlik yapma gibi işlere boğulursam kendime ve evdekilere tatili zehir edebilirim. İşte bu yüzden önce evimi temizletmek niyetim, şöyle dip bucak. Sonra izin almak ve evde oturmak.

Evde oturmak lafın gelişi, yapabileceklerimi düşünüyorum da oturmaya vakit kalmaz. Örneğin;

* Kızıma burada gördüğüm elbiseyi dikebilirim.

* Eşime oltaları için istediği çantayı dikebilirim.

* Kızımla bol bol resim yapıp, koridorda kalan boş yerleri doldurabilirim.

* Amiral battı, monopoly, jenga, kızma birader, solo test gibi bir sürü oyunu mızıkçılık yapıncaya kadar oynayabilirim.

* Envai çeşit meyveden reçel ya da marmelat yaparak, akşamları eskimo menümüzü genişletebilirim.

* Kızım tatil ödevlerini yaparken ona çok sevdiği kısırı, tazecik marul yapraklarınının içinde yedirebilirim.

* Koltuğa uzanıp, bol bol film izleyebilirim.

* Kızımın bana yakıştırdığı otçul kimliğime bürünüp, her türlü ottan yemek, salata yapıp, ev ahalisine yedirebilirim.

* Sevdiğim dostalarımı evimde ağırlayabilirim.

* Akşamları kızım bisiklete binerken ben de yanında yürüyüş yapabilirim.

* O alışveriş merkezi senin bu alışveriş merkezi benim gezebilirim.

Bu örnekler böyle uzar gider, zaman yetmez. Kısacası;

Eğer ben istersem herşeyi yapabilirim.

Bugünlerde

2010-07-02T15:35:00.005+03:00

Üstüme çöken bir yaz rehavetidir desem kendimi kandırmış olurum sadece. Buralara hala o bildiğimiz yaz gelmedi. Bir su bulutu içinde değiliz hala. Geceleri nefes alınabiliyor. İşte bu yüzden üstümdeki olsa olsa sadece tembelliktir ve tembellik yüzünden bir şeyler yapılamadığında boş zaman bulmak da çok zordur. Silkelenmeye çalışıyorum.

Anlatmak, not etmek istediklerim var. Vakit kaybetmeden sırayla başlamalı.

- Geçenlerde bahsettiğim, dibinden küçücük bir yaprak veren menekşemin saksısında artık bir sürü yaprak var. Diğeri de onu kıskandı sanırım. Toprağın arasından küçücük bir yaprakcık başını çıkarmış ışığa ulaşmaya çalışıyor.

- Camın önündeki etajerin üzeri doldu. Menekşelerin yanında evden getirdiğim pembe çiçekleriyle vefakar sardunyamda var.

- Bir de kaktüs merakı sardı beni. 4 tane kaktüsüm var. Bunlardan biri kesin canlı çiçek açıyor, ikisinin üzerinde yapma çiçekler var, biri hala çiçeksiz.

Resim buradan

- Nedendir bilmem bir canlı merakıdır gidiyor ben de bugünlerde. Geçen hafta evde artık kullanılmayan akvaryumu işe getirmiştim. Geçen hafta cuma günü (25.06.2010) tüm hazırlıkları tamamlayarak içine canlı bitkileri ve 6 adet lepistes balığını yerleştirdik. Akvaryumun fotoğrafını eklemeyi çok isterdim, ancak fotoğrafını çekecek bir makinem olmadığından şimdilik bu mümkün değil. Yukarıdaki resim başka bir akvaryuma ait. Belki ilerde benim akvaryumum da böyle olur.

- Akvaryumda iki gün önce sürpriz bir gelişme oldu. Adını Nemo koyduğum küçük bir lepistesim de var artık. Kendisi bir ekmek kırıntısı kadar. Akvaryuma nasıl geldiği ile ilgili iki varsayım var: Birincisi canlı bitkileri aldığımız akvaryumdan, bitkilerin arasında gelmiş olabileceği, ikincisi ise hamile olan lepistesin doğurduğu ve diğer balıkların filtre tarafından çekildiği, bir tek bu nemonun kurtulduğu varsayımı. Ben birinciye inanmak istiyorum.

Şimdilik havadisler bu kadar. Herkese güzel bir haftasonu diliyorum.

Karneni göster, kitabını al.

2010-06-18T11:55:00.001+03:00

Türkiye İş Bankası, 'Karneni Göster Kitabını Al Kampanyası'nın bu yıl üçüncüsünü gerçekleştiriyor. Kampanya kapsamında, öğretim yılının sona erdiği 18 Haziran'dan itibaren karnesini İş Bankası şubelerine getiren 1 milyon ilköğretim öğrencisine 1 milyon kitap armağan edilecek.

Doğan Hızlan'ın sunuş yazısını kaleme aldığı ve Sait Faik Abasıyanık, Adalet Ağaoğlu, Sunay Akın, Sabahattin Ali, Necati Cumalı, Nursel Duruel, Feyza Hepçilingirler, Rıfat Ilgaz, Cemil Kavukçu, Orhan Kemal, Yaşar Kemal, Nezihe Meriç, Aziz Nesin, Mehmet Zaman Saçlıoğlu ve Necati Tosuner'in öykülerinden derlenen 'Yazarlarımızdan Öyküler' adlı kitap, İş Bankası şubelerinde öğrencilere tatil armağanı olarak verilecek.

İyi Tatiller

2010-06-18T10:25:00.001+03:00

Benim bir yere gittiğim yok, buradayım. İyi tatiller dileğim tüm öğrencilere.

Bugün Ömür de karnesini alacak. 3. sınıftan mezun oluyor. Ne kadar çabuk geçiyor zaman diyeceğim, klasik kaçacak.

Bu öğretim yılı hem onun için hem bizim için yorucuydu. Oldukça gergin zamanlar yaşadık. İkimizin de inatçı ve dediğim dedik olması çok zorladı bizi. Seneye daha profesyonel davranmaya çalışacağım. Umarım başarırım.

Bu yaz tatili için planımız yok. Herşey doğaçlama gelişecek gibi duruyor. Hele Ömür ile ilgili plan yapmak gibi bir niyetim hiç yok. Başlangıçta biraz araştırma yaptıktan sonra, vazgeçtim. Önemli olan onun ne istediği. Tatilin ilerleyen zamanlarında sıkılırsa o zaman düşünürüz. Yapmak istediği ya da katılmak istediği aktiviteyi kendinin bulmasını bekleyeceğim. Bakalım zaman ne gösterecek.

Herkese iyi tatiller.

Eskimo tarifi

2010-06-17T17:30:00.002+03:00

Herşeyi ilk başından anlatacak olursak ki ben uzun uzun anlatmayı pek bir severim.

Yıl: 2001, yer Adana ve Temmuz sıcağı, bunaltıcı bir hava. Ben iki canlı, Ömür' ü taşıyorum içimde. Sıcaktan bunalmışım, bir ay kalmış doğuma. Canım birşey istiyor ama ne istediğini bilmiyorum. Sürekli canım birşey istiyor diye dolanıyorum ortalıkta. Ne istiyor diyenlere, tarif edilecek birşey de değil istediğim.

Yine böyle bir zaman, eşim birden ben senin ne istediğini biliyorum dedi ve yol kenarında ilk gördüğümüz bici bici tezgahının yanına arabayı park etti. İki yıldır Adana' da yaşıyordum. Bilmediğim tatları denemeye gösterdiğim direnç yüzünden yöresel hiçbir şeyi denememiştim. (Bir ara içli köfte maceramı da anlatsam iyi olacak).

Çok net hatırlamıyorum ama yemek istemedim başlangıçta sanırım. Eşimin ısrarları ile bici bici değil ama karşambaç istedim. Karsambacın bici biciden farkı içinde nişastadan yapılmış muhallebi parçalarının olmaması. Sadece rendelenmiş buz, şeker ve gıda boyasından oluşuyor.

İşte böyle bir telepati ile tanıştım karsambaç ile. Gerçekten o gün canım karsambaç istemişti ve eşim istediğim şeyin adını bulmuştu. İnsan daha önce tatmadığı birşeyi isteyebilirmiş demek ki.

Ayrıca kızımın da neredeyse iki yaşından beri karsambaç tiryakisi olması ve yerken ki mutluluğu ise ayrı bir mevzu. O gün karsambaçı isteyenin aslında o olması, benim bunu hissetmem, eşimin de tanımlaması ise bir aile örneği.

Gelelim esas konuya. Evde karsambaç biraz zahmetli ya da ben öyle düşünüyorum. Buzun rendelenmesi gerekiyor. Bunun yerine evde eskimo yapmak daha kolay. Hafta başından beri bizim evde eskimo yapılıyor ve kapış kapış yeniyor.

Merak edenler için kısaca anlatmaya çalışayım.

Plastik bir bardağın içerisine yaklaşık yarısına kadar reçel suyu, marmelat ya da meyve suyu konulur. Ben reçel suyu ya da marmelatı tercih ediyorum. Üzeri içme suyu ile tamamlanır ve iyice karıştırılır. Donması için dondurcuya konulur. İstenirse bardağın içerisine çubuk konulabilir. Donduktan sonra ister çubuğundan tutarak, ister kaşık ile kazıyarak yenir. Yapımı oldukça kolay, yemesi bir o kadar keyiflidir. Sıcak yaz günlerinde insanı serinletir, içini ferahlatır. Çok eski zamanlara dayanan, yöresel bir tatlı çeşitidir.

Eskimo da tarif ettim ya, artık gerçekten Adana' lı olmuşum demek ki.

Öncelikleri sıralamayı iyi bilmek.

2010-06-16T16:15:00.002+03:00

Aşağıya eklediğim yazı hoşuma gitti. Buraya ekleyip, paylaşmak istedim.

Resim buradan

Bir gün bir profesör, masasının üzerinde birkaç kutu ile felsefe dersindedir. Ders başladığında, hiçbir şey söylemeden, önüne büyükçe bir mayonez kavanozunu alır ve içerisini tenis topları ile doldurur. Ve öğrencilere kavanozun dolup dolmadığını sorar. Öğrenciler kavanozun dolduğunu ifade ederler.

Profesör bu sefer önündeki kutulardan bir tanesinden aldığı çakıl taşlarını çalkalayarak kavanoza döker. Böylece çakıl taşları kayarak tenis toplarının aralarındaki boşlukları doldurur. Ve öğrencilere tekrar kavanozun dolup dolmadığını sorar. Onlar da “Evet, doldu” derler. Profesör masanın üzerindeki diğer kutuyu eline alır ve içindeki kumu yavaşça kavanoza döker.

Kumlar da çakıl taşlarının aralarındaki boşlukları doldurur. Ve öğrencilere kavanozun dolup dolmadığını sorar yine. Öğrenciler de koro halinde “Evet” derler. Bu sefer profesör masanın altında hazır bekleyen 2 fincan kahveyi alır ve kavanoza boşaltır. Kahve de kumların arasında kalan boşlukları doldurur.

Öğrenciler gülerler. Profesör öğrencilerin gülüşünü destekleyerek “Eveet” der. “Ben bu kavanozun sizin hayatınızı simgelediğini ifade etmeye çalıştım. Şöyle ki: Bu tenis topları sizin hayatınızdaki önemli şeylerdir; aileniz, çocuklarınız, sıhhatiniz, dininiz, ibadetleriniz, arkadaşlarınız... Şayet diğer şeyleri kaybetseniz de, bu önemli şeyler kalır ve hayatınızı doldurur. O çakıl taşları ise daha az önemli olan diğer şeylerdir; işiniz, eviniz, arabanız... Kum ise diğer ufak tefek şeylerdir. Şayet kavanoza önce kum doldurursanız çakıl taşlarına ve özellikle de tenis toplarına yeterli yer kalmaz. Aynı şey hayatımız için de geçerlidir. Vaktinizi ve enerjinizi ufak tefek şeylere harcar, israf ederseniz, önemli şeyler için vakit kalmayacaktır. Dikkatinizi, mutluluğunuz için önem arz eden şeylere çevirin. Çocuklarınızla oynayın. Sıhhatinize dikkat edin. Eşinizle yemeğe çıkın. Evinizin ihtiyaçlarını karşılayın. Öncelikle tenis toplarını kavanoza yerleştirin. Öncelikleri sıralamayı iyi bilin. Gerisi hep kumdur.”

Bu arada bir öğrenci parmağını kaldırır ve sorar: “Peki, o iki fincan kahve nedir?” Profesör gülerek şöyle der: “Bu soruyu sorduğuna sevindim. Hayatınız ne kadar dolu olursa olsun, her zaman dostlarınız ve sevdiklerinize bir fincan kahve içecek kadar vakit ayırın!”

yazı buradan alınmıştır.

Yaz tatili yaklaşırken

2010-06-15T12:10:00.002+03:00

Sık sık Ankara ya da İstanbul' a iş için ziyaretlerim oluyor. Arada sırada katıldığım toplantılar erken bitince uçak saatine kadar etrafı dolaşacak zaman kalıyor. Bu bana kalan zamanlarda kitapçı kitapçı geziyorum. Çocuk kitaplarının arasında kayboluyorum. Rafların önünde küçücük pufları olan kitapçılara bayılıyorum. Bu hastalık herkeste var mı? Yoksa sadece bana özgü bir huy mu? Çok kafa yormadım açıkçası. Ama bana benzeyen birini tanıyorum. Körle yatan şaşı kalkarmış.

Geçen haftalarda Ankara' ya gitmiştik. İşimiz erken bitince önce Dost Kitabevine oradan da yürüyerek Tunalı Caddesindeki D&R' a gittik. O gün ki gündemim yaz tatili için aktivite kitapları oldu. Amaç, Ömür' ün yaz tatilinde evde geçireceği zamanı etkin kullanmasını sağlamak. İşimize yarayacağını düşündüğüm 3 kitapla döndüm Ankara' dan. Çizim Teknikleri kitabını hemen verdim, diğerleri ise tatil hediyesi.

Çizim Tekniklerini çok beğendi. Ertesi gün yanında okula götürdü. Okuldan eve küçük kağıtlara çizilmiş pek çok resimle döndü. Kitap benim daha çok işime yarayacak sanırım. Anlatılan teknikler çok basit, ortaya çıkanlar ise çok güzel. Yazın bizim evde bol bol resim yapılacak gibi gözüküyor.

Yarıyıl tatilinden önce de Becerikli Ellerim adlı kitabı almıştım. İçinde o kadar güzel örnekler vardı ki, Ömür' ü tatile kadar zor zaptetmiştim. Örgü örmeyi öğrenmek için okulu bile bırakabilirdi sanırım. Yarıyıl tatilinde çoğu zamanı örgü örerek geçirmiştik. Sonra baktım olacak gibi değil, tatil bitimi kitabı ortadan kaldırdım. Kaybettiğini sanıyormuş, bugün çıkartıp tekrar verince altın bulmuş gibi oldu. Anne kız bakalım bu yaz neler yapacağız.

Diğer kitaplar ise Bugün Ne Yapayım ve Kırt Kırt Kağıt. Bunları henüz Ömür görmedi. Umarım beğenir.

Anlaşıldığı üzere bu yaz tatili bol etkinlikli bir tatil olacak. Bu kitaplar;

kötümser bir yaklaşımla bir yıl boyunca sürekli ders çalış diyen bir annenin kendini affettirmek için verdiği rüşvetler diye düşünülebileceği gibi,

iyimser yaklaşımla ise bir annenin tüm yıl ders çalışmaktan bunalan çocuğunun zihnini tazelemek için verdiği çaba olarak da düşünülebilir.

Ben iyimser düşünülmesinden yanayım :))

Ayrıca bu kitapların hepsini bizim tükkanda bulabilirsiniz. Adana' lı arkadaşlara ya da Adana' ya gelecek olanlara duyurulur.

Şimdiden tüm çocuklara bol eğlenceli bir yaz tatili diliyorum.

Mutluluk geçmişte yaşanan güzel günlerdir.

2010-06-14T17:10:00.003+03:00

Resim buradan

İnsan elindekilerin kıymetini kaybedince anlıyor diyeceğim. Hadi ordan diyeceksiniz. Ama öyle. En acısı da bunu söylemek ve elindekilerin kıymetini hala bilmemek sanırım.

Biz üç kişilik çekirdek aile nasıl keyifli gezer tozardık bir zamanlar. Haftasonları evde durmazdık.

Şezlonglar elimizde piknik çantaları sırtımızda nerede su kenarı bulursak oraya ilişirdik hemen. Çantamızda kitaplar, gazeteler, oyunlar eksik olmazdı.

Bazı bazı çadırımızı alır kamp yerlerine atardık kendimizi. Sabahları patates kızartması, öğlenleri spagetti en ala yemeğimiz olurdu. Eğer şanslıysak, balık vurduysa oltamıza akşama ziyafet vardı.

Bazen havuz başına giderdik. Havuzdan çıkınca yediğimiz patates kızartmalarının tadı hala aklımda.

Uzaklara kaçardık bazen. Bir keresinde sırf üç saat denize girmek için binlerce kilometre gitmiştik.

Mangalımız hep arabamızın arkasında olurdu. Nerede manzara güzelse oraya kuruverirdik soframızı.

Kimi zaman kör karanlıkta birimizin elinde lüks, birimizin elinde oltalar balık tutmaya giderdik. Balık vurmasa da, gördüğümüz Caretta Caretta yeterdi bize.

Bunların hiçbirini yapamazsak eğer arabaya atlar güzel evlerin olduğu sokakları gezerdik. Bakmakta parayla değildi ya. Belki birgün bizim de olurdu.

Şimdi herbiri sadece anı olarak rafa kaldırıldılar.

Biz hayat gailesinin içinde çırpınırken, Ömür de okul gailesiyle boğuşur oldu. Hiç birimiz alışamadık bu yeni duruma. Sessiz sessiz hepimiz özler olduk o günleri. Birimiz hayal kurarken, diğerimiz koşulsuz hayale dahil olamıyor artık. Her birimiz bir diğerinden saklıyor gerçekleri. Herkes kendine dürüst artık.

İnsan elindekilerin kıymetini kaybedince anlıyor diyeceğim. Hadi ordan diyeceksiniz. Ama öyle. En acısı da bunu söylemek ve elindekilerin kıymetini hala bilmemek sanırım.

Şükrediyorum. Hala nefes aldığım için, hala birlikte olduğumuz için. Şükrediyorum. Yarına dair hala umudum olduğu için.

Aslında hep buradayım.

2010-06-04T14:43:00.000+03:00

Evet buradayım.
Ama nutkum tutuk.
Yazasım gelmiyor.

Kızımın yılsonu gösteresi var bugün.
İngilizce olan
Biraz sonra okula gitmek için çıkacağım işten.

Kızım da kuaförde saçına bant örgü yaptırıyor.
Arkaları da düz olacakmış.
Kendi hallediyor artık işini.
Ben kabul etmesem de
Büyüdüğünü üstüne bastıra bastıra hatırlatıyor davranışlarıyla.

Bu sıralar çok şehir dışına gidip geliyorum iş için.
Çarşamba günü Ankara' daydım mesela.
Hatta blogunu takip ettiğim birine rastladım.
Sayfasına rahatça yorum bıraktığım birini
karşımda görünce birşey diyemedim.
Ne garip değil mi?

Aslında buralardayım.
Herkese iyi haftasonları.

Menekşe Günlüğü

2010-05-27T10:00:00.000+03:00

Herşey iş yerinden bir arkadaşın sürgün vermiş bir dal menekşesini bana emanet etmesi ile başladı. Bunda arada sırada menekşelerine bakıp ne güzeller demem etkili oldu sanırım.

Birkaç gün gözüm gibi baktım bu menekşeye. Ardından bir iş seyahatine gitmem gerekti. Çiçeği ofis sorumlusuna emanet edip gittim. Geldiğimde menekşeden eser yoktu. Emanetin emaneti olmazmış bunu da böylece öğrenmiş oldum.

İşte böylece bir menekşe sevdası sardı beni. İlk işim ölen menekşesinin yerine -her ne kadar kendi yetiştirdiğinin yerini tutmasa da- yenisini alarak arkadaşa hediye etmek oldu. Sonra kendime bir menekşe aldım. Bir de bu menekşelerden kestiğim iki yaprağı ayrı ayrı saksılara aşıladım. Şimdi 3 tane menekşem var.

Bugün bu yazıyı yazmamın sebebi de diktiğim menekşe yapraklarından birinin dibinden sürgün vermesi ve sabah sabah gördüğüm bu küçücük sürgünün bütün suskunluğumu bozmamı sağlamasıdır.

Mayıs ayında güzel şeylerde olabiliyormuş demek ki.

Elbette o da olur.

2010-05-14T17:35:00.002+03:00

- Anne bugün oyun günümüz unutmadın değil mi?
ile başladık kahvaltıya. Unutmadım tabi.
- Ne oynasak acaba?
diye devam etti sohbet.
- Monopoly,
dedi önce, sonra iki kişiyle tadı olmaz diye vazgeçti.
- Scrabble oynayalım istersen,
dedim.
Ece' yi de çağırırız,
diye ekledi. Sonra vazgeçti.
- Upword daha zevkli anne, Ece' ye söyleriz gelirken getirir,
dedi.
- Elbette
dedim.
Elbette o da olur.

Bahar uykusu

2010-05-13T17:53:00.001+03:00

Benim ki bahar uykusu,

Nisan gitmiş, Mayıs gelmiş.

Bana ne,

Bana mı gelmiş diyesim var.

Bitiversin şu Mayıs,

Gelsin çılgın sarı sıcak yaz.

Muhabbet kuşu gibiyim,

Bir muhabbetim eksik,

O da olmayıversin.

Şart mı diyesim var.

Bitiversin şu Mayıs,

Gelsin çılgın sarı sıcak yaz.

Oyun oynamak geliyor içimden.

Oynayacak ne oyuncağım var,

Ne de yerim.

Hayatla oynayasım var.

Bitiversin şu Mayıs

Gelsin çılgın sarı sıcak yaz.

Şiir bizzat kendime aittir.

Resim ise buradan alınmıştır.

Festival Günlüğü

2010-04-22T16:10:00.001+03:00

Bu sıralar pek yazamaz oldum. Bugünü cuma sayarsak, cumadan cumaya yazıyorum.

Uzun zamandır festivalde izlediğim oyunlara ait yazmak istediğim ancak fırsat bulup yazamadığım izlenimlerim var. Bugün şöyle hızlıca üzerinden geçeyim, daha fazla ertelemeyeyim diyorum.

Festival kapsamında oynayan oyunların hemen hemen hepsine uzun kuyruklar bekleyerek bilet almayı başardık. Hatta eşe dosta birkaç bilette internet satış gişesinden aldık. Geçen sene üç katı fiyata aldığımız karaborsa biletlere inat bu sene festival biletlerimiz hazırdı hatta fazlasıyla.

İzlediğimiz ilk oyun Vahşet Tanrısı oldu. Çocukları okulda kavga eden iki ailenin arasında yaşananları anlatan bir oyundu. Konu oldukça iyi işlenmiş, gereğinden fazla uzatılmamış, tek perdelik kısa bir oyundu. Festival açılışını neşeli bir oyunla yapmıştık.

İkinci gideceğimiz oyun ise Profesyoneldi. Festivalde gösterimi en fazla olan oyundu ve ben özellikle maaile izleyelim diye cumartesi akşamına bilet almıştım. Bir Yetkin Dikinciler hayranı olarak oyunu dört gözle bekliyordum. Oyun günü gelip çattığında aslında cumartesinin bizim için çok da uygun bir gün olmadığı ortaya çıktı. Hani tam da dokuz ayın çarşambası gibi bir cumartesi günü idi. Herşeyi yoluna koyup tiyatroya doğru yola çıktığımızda oyunun başlamasına 20 dakika vardı. O güne kadar kesinlikle trafiğin tıkanmadığı bir yol sebepsiz yere kilit olmuştu. 15 dakikada gidilecek yol 30 dakika sürdü ve biz tiyatroya vardımız da kapı kapanmıştı. Bir şeyi çok isteyince olmazmış ya, olmadı işte. Arkamıza bakabaka eve döndük. Kısmet değilmiş.

Üçüncü izlediğim oyun Genco Erkal' ın Kerem Gibi oyunu oldu. Artık esnaf olan eşim gelemedi, ben de komşumu alıp gittim oyuna. Bol şiirli bir gece oldu. Ağzına sağlık sevgili Genco Erkal.

Dün için Maskeliler adlı oyuna biletimiz vardı. İstanbul' da olduğum ve geç saatte Adana' ya döndüğüm için gidemedik ona da. Biletler elimde kaldı. Birkaç kişiye söyledim, mırın kırın ettiler. Al deyince mundar oldu resmen. Bir daha da avuçlarını yalarlar.

Festivalde kızım, ben ve apartman komşumuzun kızı Ece ile iki tane de çocuk oyunu izledik. Birinden geçen yazımda bahsetmiştim. Diğeri ise Konya Devlet Tiyaotrosunun Orkestra adlı oyunu idi. Oyunun konusu çok yavan olsa da kostümler güzeldi. Oyuncular siyah kostümler giymişler, üzerlerine fosforlu malzemeler ile enstrüman şekilleri yerleştirmişlerdi. Dolayısıyla kendileri görünmüyorlar sadece havada enstrümanlar dolaşıyordu. Çocuklar çok zevk aldılar.

Bugün akşam içinde Yıldız Kenter' in Kraliçe Lear oyununa üç biletimiz var. Festivalde izleyeceğimiz son oyun bu. Servis beni her zaman ki saatinde eve bırakır, eşim dükkanı biraz erken kapatır ve trafik sıkışmazsa akşama tiyatro şöleni var.

Gelin ata binmiş ya nasip demiş.

Bir de dün yağmurlu bir günde İstanbul' a gittim. O büyük umutla görmeyi beklediğim lalelerin sapları kalmıştı. Diğerlerini bilmem ama Levent' teki tüm laleler solmuştu. Bu da başka bahara kaldı ne yapalım.

Herkese iyi tatiller. Tüm yetişkinlerin ve çocukların 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramını kutluyorum.

Narnia Günlükleri / Adana Tiyatro Festivali

2010-04-19T15:45:00.000+03:00

Bu pazar Ömür, ben ve Ece festival için Adana' ya gelen Ankara Devlet Tiyatrosunun Narnia Günlükleri adlı oyununu izledik.

Uzun zamandır hiçbir oyun beni bu kadar büyülememişti. Sadece ben değil tüm salon büyülenmişti sanki. 2 saat 15 dakika süren oyun boyunca hiçbir çocuğun sesi çıkmadı. Oyunun temposu müthiş, seyircilerin konsantrasyonu ise zirvedeydi. Müzikler, şarkılar, dekor harikaydı, anlatmak mümkün değil, kelimelere sığdırmak çok güç.

Oyunun tanıtımında 7' den 77' ye yazıyordu. Kesinlikle doğru, herkes izlemeli bence.

Beni en çok etkileyen sahne tasarımı oldu. Fantastik bir oyuna yakışır bir sahne kurgulanmıştı. Ardından oyunun içinde yeralan orkestranın da hakkını yememek lazım. Oyun oldukça kalabalık bir oyuncu kadrosuna sahipti ve hepsi müthişti. Hepsini buradan tebrik ediyorum. Ellerinize, emeğinize sağlık.

Ayrıca yılda bir ay bile olsa Adanalıyı tiyatro ile buluşturan Sabancı Holdinge de teşekkür ederim.

Çoluk, çocuk, büyükanne, büyükbaba hep birlikte izleyin lütfen, pişman olmayacaksınız.

Oyun ile ilgili ayrıntılı bilgi almak isterseniz buradan ulaşabilirsiniz.

Cuma cuma söyle bana

2010-04-16T16:05:00.005+03:00

Senden güzel var mı bu dünyada?

Kah yağmurlu, kah sıcak geçen bir haftanın ardından bünyeye iyi gelecek tek şey cuma olsa gerek.

Gerçi hayatımızda yaptığımız yeni değişiklikten sonra hafta içinin de hafta sonunda bir farkı kalmadı artık.
Uzun zamandır işin yoğunluğundan, kafamın karışıklığından yazamadım.
Şimdi fırsat bulmuşken haber vereyim.

İnsanlar çaresiz kalınca kendileri çare üretirmiş ya

Biz de öyle yaptık.

Çaresiz değil, çare biziz dedik.

Ömür babasıyla olsun, ailemiz hep bir arada olsun diye yeni bir işe giriştik.
Geçen haftasonu itibari ile bir kırtasiyemiz var artık.
Eşimin aile dostlarının katıldığı bir açılış töreni ile ticaret hayatına adım attık.
Allah utandırmasın.
Katılamayanlar için pazar günü bir açılış daha yapacağız. Bizi tanıyan tanımayan herkesi bekleriz.

Bundan böyle eşim esnaf, ben esnaf eşi, Ömür de esnaf kızıdır artık.
Haftasonları yerimiz belli.
Bekleriz efendim.
Herkese sağlıklı, mutlu, huzurlu haftasonları dilerim.

Seyahat/Lale Zamanı/Baharın İlk Sabahları

2010-04-13T17:05:00.004+03:00

Parmak hesabı yaptım biraz önce, epey zaman olmuş yazmayalı.
Yazacak, anlatacak, kaydedecek bir dolu şey yaşadım aslında.
Yazmak için bir kenara notlar aldım.
Fırsat buldukça ekleyeceğim.

Birini atlamadan hemencecik eklemem gerek.
Sevgili Fatoş' un doğum için göndermiş olduğu güzel sürprizi geçte olsa elime sağ salim ulaştı.
Kendisine kocaman teşekkür.
Evde baş köşeye koydum, bunlar ne diyene anlatıyorum. Detaylı bilgiler ise daha sonra.

Resim buradan

Yarın Ankara' ya gidiyorum günü birlik, iş için elbette.

Sonra lale resimlerini gördüm, sevdiğim bloglarda dolaşırken.
Ah dedim.
Orada, o lalelerin arasında olsaydım,
Ankara yerine İstanbul olsaydı keşke diye iç geçirdim.
Umarım haftaya kadar laleler solmaz.
Bekle beni İstanbul haftaya ordayım.

Sonra taslak yazıların arasında aşağıdaki şiiri buldum.
Tam zamanı dedim.
Buyrun.
Ben tekrar gelinceye kadar, bu şiirle avunun.

Baharın İlk Sabahları
Tüyden hafif olurum böyle sabahlar
Karşı damda bir güneş parçası,
İçimde kuş cıvıltıları, şarkılar;
Bağıra çağıra düşerim yollara;
Döner döner durur basım havalarda.
Sanırım ki günler hep güzel gidecek;
Her sabah böyle bahar;
Ne is güç gelir aklıma, ne yoksulluğum.
Derim ki: 'Sıkıntılar durdursun!' Sairliğimle yetinir,
Avunurum.
Orhan Veli Kanık

Dünya Saati 2010

2010-03-27T11:35:00.002+02:00

Geçen sene de yazmıştım. Bu sene de eklemek istedim.

Daha detaylı bilgi için buraya bakabilirsiniz.

Bugün akşam Saat 20:30-21:30 saatleri arasında ışıklarınızı kapatın, dünyanın geleceğini aydınlatın.

Dünya Saati ( Earth Hour) nedir?

Dünya Saati (Earth Hour) hareketi ilk kez Mart 2007’de WWF- Avusturalya’nın önderliğinde Sidney kentinde başladı ve 2008 yılında küresel bir kampanyaya dönüştü. 28 Mart 2009 günü; dünya çapında milyonlarca insan, küresel iklim değişikliği üzerinde basit bir hareketle fark yaratılabileceğini sembolik ve görsel bir mesajla duyurmak için bir saat boyunca ışıklarını kapadı. Toplamda 88 ülkede 4.000 şehir ışıklarını kapatarak kampanyaya destek verdi.

Dünya Saati 2010

27 Mart 2010 Cumartesi günü 20:30-21:30 saatleri arasında gerçekleştirilecek olan Dünya Saati kampanyası bu sene 100'den fazla ülkede 1 milyar insana ulaşmayı hedefliyor.

Bireylerin, şirketlerin, belediyelerin, devlet kuruluşlarının, sivil toplum kuruluşlarının bir araya geleceği kampanya kapsamında bu sene Boğaziçi Köprüsünün güvenlik harici aydınlatmaları bir saatliğine kapanacak...

İsim falı

2010-03-27T11:10:00.005+02:00

Bugün işyerindeyim.

Uzun zamandan beri ilk kez cumartesi günü çalışıyorum.

Geçmişte tüm haftayı çalışarak geçirdiğim günleri düşünce

Bir günlüğüne burada olmanın keyfini çıkarıyorum.

Polyanna mıyım neyim.

İsim falıma bakarsak pek değilim.

Biraz mahsun, biraz çekingen çıkmışım.
Külkedisi gibiyim.

İsterseniz siz de buradan bakabilirsiniz. Boşluğa isminizi yazmanız yeterli.
Ayrıca sevgili Meral' e de teşekkürler. Sitenin adresini ondan öğrendim.

Mutluluk

2010-03-26T16:10:00.001+02:00

Sevincimi tarif etmeye çalışıyorum.

Yazıyorum, siliyorum.

Olmuyor.

Bir daha deniyorum.

Yine olmuyor.

Sonunda uğraşma dedim kendi kendime.

Buralarda turunçlar, portakallar çiçek açtı de

Herkes anlar.

Resim buradan

Hayatın anlamı;

2010-03-23T11:35:00.001+02:00

Kimi zaman yaslanacak bir omuz,

Bazen de sıcacık bir gülüş.

Masandaki bir demet kırçiçeği belki de.

Tarihte Bugün

2010-03-22T15:59:00.001+02:00

Ben doğmuşum.

Bu sabah güne güzel bir sürprizle başladım.

Öğleden sonra bir sürpriz daha.

Umarım tüm yıl böyle sürprizlerle geçer.

Yokuşu çıkınca gerisi düzlük

2010-03-19T12:05:00.000+02:00

Bugün uzun bir gün olacak.

Olsun.

Yarın evdeyim ya.

Yokuşu çıkınca gerisi düzlük.

Bunu bilmek bile keyif veriyor.

Her çekirdek bir ağaçtır.

2010-03-18T16:10:00.010+02:00

Resim buradan

Ömür salı günü elinde iki tane meşe palamudu ve siyah küçük plastik bir torba ile geldi eve. Öğretmeni dağıtmış, evde toprağa ekmelerini istemiş, filizlendikten sonra da ormana götürüp dikeceklerini söylemiş.

Pek bir heyecanlıydı. Yemek hazırlıklarını bırakıp, filizlendirmek için verdikleri küçük poşeti toprak ile doldurduk. İçerisine meşe palamudlarını kendi elleriyle yerleştirdi. Poşetin altına fazla suyu dren etmek için delikler açtı. Poşeti koyabileceği bir tabak buldu ve küçük palamudları çimlenmeleri için odasında pencerenin önüne yerleştirdi. Üç gün arayla su verilecekmiş, yaklaşık iki haftada filizlenirmiş öyle dedi. Sabırla bekliyoruz.

Önce palamudları Tema Vakfının dağıttığını düşündüm, ertesi gün işe geldiğinde araştırmaktı niyetim ama yoğunluktan ancak bugün bakabildim. Tema Vakfının sitesinde böyle bir kampanya bilgisine rastlamadım. Araştırırken geçtiğimiz yıllarda başlatılmış bir projeden haberdar oldum. Mavi tohum projesi.

Kendisini Hayalci Ziraat Mühendisi olarak tanımlayan Uygar Acar proje tanıtım sayfasında,

"Küçük pet bardakta çimlenen tohum bir fidan sonra yavaş yavaş ağaç olur. Bu ağaç bir çok hayvana (bir kuşa, kelebeğe, uğur böceğine, yunusa...) ev sahipliği yapar. Bu ağaçta çocuklar oyun oynar... Bu ağaçtan ev olur, enstruman olur, gemi olur, yelken olur, uçak bile olur" diyor.

Mavi tohum rojesinin sloganı ise HER EVDE BİR TOHUM ÇİMLENSİN: Her çekirdek bir ağaçtır.

Proje ile daha detaylı bilgi burada

Resim buradan

Hızımı alamadım araştırmaya devam ettim. Şu bilgilere de ulaştım.

Meşe palamudu bahar geldiğinde ekilirmiş. Ekim için, toprağa meşe palamudunun iki ya da üç katı derinliğinde bir çukur açılır, iki üç adet palamud aralıklı olarak buraya konulur ve üzerleri toprak ile örtülürmüş. Sonra da bol bol sevgi ve ilgi sanırım.

Neden meşe ağacının dikilmesi tavsiye ediliyor diye düşünüyorsanız;

Meşenin derin ve saçaklı kök yapısı toprağı korur, erozyonu önlermiş
Ülkemizin her coğrafi bölgesine yayılmış 18 türü varmış yani her bölgede yetişirmiş
Yeraltı sularının geçirgenliğini artırır, yağış sularını yeraltına indirerek yeraltı sularının, kaynakların ve akarsuların beslenmesini, sürdürülebilirliğini sağlarmış.
Çeşitli hayvanlara doğal barınak olurmuş.
Yaprakları ve meyvelerı ile toprağı ve hayvanları besler, ıslah edermiş.
Ekolojik, ekonomik ve biyolojik değere sahipmiş.

Detaylı bilgi burada

Bu bilgileri öğrenmeme yol açtığı için kara kızıma, öğretmenine ve sevimli meşe palamudlarına çok ama çok teşekkürler.

Tüm insanların bir meşe palamudu kadar dünyaya hizmet etmesi dileğiyle

Bilgi paylaştıkça çoğalır

2010-03-16T17:25:00.002+02:00

Ömür yaşadıklarını paylaşmayı sevmeyen bir çocuk. Bunun tersi olsun çok isterdim aslına bakarsanız. Gün içinde neler yapıyor, arkadaşları ile ilişkileri nasıl, öğretmeni onunla ilgili neler söylüyor, dersler hakkında ne düşünüyor, hangi dersi çok seviyor gibi pek çok konuda onunla sohbet etmek zevkli olurdu eminim. Armut dibine düşermiş değil mi? Benim de yaşadıklarımı paylaştığım pek söylenemez.

Bu biraz genetik biraz da hafta içi yaşadığımız koşuşturmalı hayatın dayattığı bir durum aslında. Akşamları bir arada olduğumuz kısıtlı zamanları da yemek hazırlamak, ödev yapmak gibi işlerle geçirdiğimizden sohbet etmeye vakit de kalmıyor.

Dün akşam yatmadan önce aramızda geçen bir konuşmadan bahsedeceğim. Bakalım bu konuda sizin yorumlarınız nasıl olacak.

Ömür son iki türkçe yazılısında atasözleri ile ilgili soruyu boş bırakmıştı. Son yazılıda da öğretmen bir konu vermiş, bu konuyla ilgili bir atasözü yazmalarını istemiş ve Ömür yine cevaplandırmamış. Diğer soruların hepsi doğru. Ben de bunun üzerine yatmadan önce atasözü çalışması gerektiğini, yabancı dilden çeviri kitaplar okumak yerine türk yazarların masal, hikaye gibi kitaplarını okumasının atasözleri konusunda ona yardımcı olacağını söyledim. Sonra arkadaşlarından yardım alabileceğini, onların atasözlerini nasıl çalıştıklarını öğrenmesinin de kendisine yardımcı olacağını söyledim. Bunun üzerine Ömür' ün cevabı beni hayrete düşürdü. Kızımda benim gibi düşünmüş ve atasözü sorusuna doğru cevap veren sevdiği bir arkadaşına nasıl çalıştığını sormuş. Arkadaşı ise hem nasıl çalıştığını söylememiş hem de tavrı ile Ömür' ün kalbini kırmış. Benimle paylaştığına göre Ömür bu duruma çok üzülmüş, içerlemiş.

Rekabet ne kadar erken yaşlarda başlıyor artık. İnsan hayatı bu yürek acıtan tecrübelerle öğreniyor doğru. Sorun bu acı tecrübelerin bu kadar erken yaşlarda başlıyor olması.

Arkadaşının bencil davrandığını söyledim, bildiklerimizi paylaşmanın öneminden bahsettim. Bu duruma üzülmemesini, ona doğru çalışma yöntemi bulması için yardımcı olacağımı söyledim. Hoşuna gitti, yüzü güldü canım kızımın. Boş bir defter bulduk hemen. Hergün düzenli olarak 5 atasözü, 5 deyim öğrenmeyi ve öğrendiklerini anlamlarıyla birlikte deftere kaydetmeyi planladık.

Bildiklerini paylaşmayanlara inat, defteri okula götürdü bugün, bildiklerini arkadaşlarına da öğretmek için.

12. Sabancı Uluslararası Adana Tiyatro Festivaline Doğru

2010-03-15T16:15:00.000+02:00

Geçmiş yazılarımdan birinde Adana Devlet Tiyatrosunun oyunlarını izlemediğimi yazmıştım. Farklı zamanlarda farklı oyunlara giderek defalarca denememe rağmen, oyunların konusu, işleniş biçimi ya da oyunun izleyiciye aktarılmasında oyuncuların becerisi bir türlü beni kendine çekmeyi başaramadı. Sorun oyuncularda ya da yönetmende olabileceği gibi bende de olabilir elbet. Kendimi bir tiyatro gurusu olarak görmüyorum. İzlemiş olduğum diğer tiyatrolarla kıyaslıyorum sadece.

Bu memnuniyetsizliğe bir son vermek için geçtiğimiz yıldan beri Adana Devlet Tiyatrosu kadrosunun hazırladığı ve oynadığı oyunlara gitmiyorum. Değiştiremeyeceğin konularda kendini değiştir ilkesini uyguladım. Bu nedenle turneye gelen oyunları ya da festivali dört gözle bekliyor ve kaçırmamaya çalışıyorum.

Geçen yıl 11. Adana Tiyatro Festivali gerçekleştirildi. Tüm Adana halkı da benim gibi düşünüyormuş ki biletler satışa sunulduktan kısa bir süre sonra tükenmişti. Böyle durumlardan beslenen bazı kurnazlar ise ellerindeki biletleri 2-3 katı fiyata satarak nemalanmışlardı. Geçen yıl festivalde bari bir tane oyun izlemek düşüncesiyle bu korsan biletlerden birini almak zorunda kalmıştım.

Yaklaşık bir yıldan beri 12. festivalin biletlerinin satışa sunulacağı günü bekliyordum. Cuma günü festival programını internetten indirdim ve uygun olduğum günlere göre alacağım biletleri listeledim. Cumartesi günü biletler satışa sunulacaktı ve internet sitesinden de bilet alınabileceği söyleniyordu. İşimizi internet hızımıza ya da mybiletin serverına emanet etmeyelim düşüncesiyle karıkoca cumartesi günü kahvaltımızı yapıp tiyatro gişesine doğru yola çıktık. Oraya vardığımızda sırada bekleyenler tarafından bir isim listesi oluşturulmuştu ve biz listede seksenli sıralardaydık. Saat 10 da gişe açıldı başlangıçta düzenli bir şekilde ilerleyen sıra, insanların sabırlarının da azalmasıyla sonlara doğru zıvanadan çıktı. Bu konuda çok detaya girmeyeceğim. Sonunda sıra bize geldiğinde saat 15:30 olmuştu ve pek çok oyuna ya yer kalmamıştı ya da en arka sıralardan bilet alabilmiştim.

Açlıktan ve yaklaşık altı buçuk saat ayakta kalmaktan bitap düşmüş bir şekilde eve kendimizi zor attık. İnternette aynı izdiham yaşanmış mı ya da server kilitlenmiş mi diye meraktan mybiletin sayfasını açtım. Sanırım herkes benim gibi düşünmüş ve bileti internetten almak yerine gişeye gitmişti. İnternette satılmak üzere ayrılan 90 koltuk öylece duruyordu. Hemen bilet bulamadığım iki oyuna da bilet aldım. Ayrıca en arka sıradan ya da sıra başından almak zorunda olduğum biletleri daha afilli yerler ile değiştirdim.

Koskocaman cumartesi günüm teknolojiye gösterdiğim direnç yüzünden elimden akıp gitmişti. Bu da bana ders olsun. Tüm işini internetten halleden ben, nasıl bir gaflet halindeydim de oralara kadar gidip, saatlerce eziyet çektim bilmiyorum. Hatırlayayım bir daha yapmayayım diye yazdım tüm bunları.

Elimdeki fazla biletleri ne mi yapacağım, korsan satmayacağım kesin, tiyatro aşkı ile yanan ve internet kullanmayı bilmeyen komşularıma vereceğim.

Şimdi gideceğim ilk oyunun günü olan 31 Mart' ı sabırsızlıkla bekliyorum. Bekle beni festival geliyorum.

Festival hakkında detaylı bilgi burada

Festival programı ise burada

Alice Harikalar Diyarında

2010-03-08T10:45:00.000+02:00

Uzun zamandır merakla beklediğimiz filmi Cuma akşamı izledik.

Filmin 3 boyutlu olmadığını öğrenmemizle başlayan hayal kırıklığı, filmi izlediğimiz süre boyunca da devam etti.

Tim Burton' un kurguladığı Alice Harikalar diyarında benim beklentilerimi karşılamadı. Kendi kurgusu içerisinde düşünüldüğünde başarılı olabilir.

Tüm kitaptan uyarlanan filmlerde olduğu gibi birşeyler hep eksikti ve orijinaline sadık kalınmamıştı.

Haftasonuna güzelleme

2010-03-05T17:25:00.000+02:00

Öyle bir haftasonu olsun ki

Hepimiz evde olalım,

evimiz sıcacık olsun.

Etraf derli toplu olsun,

temizlik koksun.

Mutfaktan buram buram yemek kokuları gelsin,

illa ki nohutlu pilav da olsun.

İzlenecek bir sürü film olsun,

battaniyelerimiz üstümüzde olsun.

Ömür' ün azıcık ödevi olsun

Bol bol kitap okusun.

Sevdiklerimin hepsi yanımda

İşler hep tıkırında olsun.

Herkesin haftasonu kutlu ve mutlu olsun.

Resim buradan

Bence mutluluk

2010-03-04T12:05:00.006+02:00

Asansörde akşam için ne pişirsem diye düşünürken, komşu kızının elinde kocaman bir tepsi ile seni karşılaması ve tepsidekilerin tadımlık değil doyumluk olmasıdır.

Eline sağlık Yüksel ablacım.

Ben Küçükken Ömür Büyürken / 1

2010-03-03T11:15:00.003+02:00

Sevgili Iraz' ın günlüğünde okuyunca çok hoşuma gitti. Çocukluğuma gittim, sonra Ömür' ün çocukluğu derken bir iç çektim kocaman. Ciğerlerim hasretle doldu. Sağol Iraz, günlerdir üzerime yapışan uyuşukluğu kovmama yardımcı oldun. Ee o zaman başlayalım, ne duruyoruz. Ben küçükken, Ömür büyürken.....

Ben küçükken anneme sarılmayı, onu milyonlarca kere öpmeyi çok severdim, Ömür de öyle.

Ben küçükken hiç akşam olmasa hep sokakta arkadaşlarımla oynasam derdim, Ömür haftasonu Ece bize gelir mi ya da ben onlara gidebilir miyim diye izin alıyor. Sokakta oynamayı bilmiyor.

Ben küçükken radyoda Çocuk Saatini dinler sonra okula giderdim, Ömür radyodan sadece müzik dinleneceğini düşünüyor.

Ben küçükken pazar sabahları TRT' de gösterilen çocuk filmlerini hiç kaçırmazdım, Ömür DVD' den film izlemeyi tercih ediyor.

Ben küçükken evde ne kadar dergi, gazete varsa okur, bulmacalarını çözmeye çalışırdım, Ömür bulmacaları bir ödev olarak görüyor.

Ben küçükken büyüklerle daha iyi anlaşırdım, Ömür yaşıtlarıyla olmayı tercih ediyor.

Ben küçükken tüm akrabalarım yanımdaydı, Ömür akrabalığı bilmiyor.

Ben küçükken başarılıydım ve bununla övünürdüm, Ömür benden daha başarılı ama bunu kimseyle paylaşmayı sevmiyor.

Ben küçükken her yere yürüyerek giderdik, Ömür arabasız dışarı adım atılamaz diye düşünüyor.

Ben küçükken okuldan geldiğimde kapıyı annem açardı ve içerden mis gibi kokular gelirdi, Ömür benden geç eve geliyor ve ne pişirelim, ne yiyelim stresine dahil oluyor.

Ben küçükken çok çabuk panik olurdum, Ömür olayları çok sakin karşılıyor.

Ben küçükken Monopoly oynamayı çok severdim, Ömür de seviyor.

Ben küçükken sinemaya, tiyatroya çok nadir giderdim, Ömür sık sık gidiyor.

Ben küçükken taze fasulye yemeğini çok severdim, Ömür de çok seviyor.

Ben küçükken güzel resim yapamadığımı düşünür ve resim dersinden çok korkardım, Ömür güzel resim yapıyor ve resim dersini de öğretmenini de çok seviyor.

Ben küçükken kardeşim vardı, Ömür kardeşi olması için baskı yapıyor.

Ben küçükken hep büyümek isterdim, Ömür hep küçük kalmak istiyor.

.......

Güneşli bir cuma günü

2010-02-19T15:30:00.002+02:00

Resim buradan

Ne güzel bir gün şu Cuma. Hele bir de bugün ki gibi yazdan kalma güneşli bir gün ise daha da güzel. Kış günü yüzünü gösteren güneş insanın içine ışık saçıyor. Adana' da olmayı bu yüzden seviyorum işte. Sabah evden çıktığımda puslu yağmurlu bir hava vardı. Şimdi tam tersi. İnsanın pılısını pırtısını toplayıp çayıra çimene yayılası geliyor.

Dünle bugün arasında ne değişti derseniz, günün cuma olması ve havanın güneşli olması dışında bir fark yok. Bir de benim bir gün daha büyüyüp, olgunlaşmam unutulmamalı tabi. Keyfimin bir sebebi yok, öylesine havaya, suya, ota, böceğe seviniyorum işte.

Biraz önce revirden geldim. Haftabaşı periyodik muayene için kan vermiştim. Bugün sonuçları çıkmış, kontrole gittim. İyi kolestrolüm (HDL) olması gerekenin iki katı neredeyse. Sevgili doktorumuz neyle beslendiğimi sordu. Bol bol sebze yediğimi, evdeki adımın otçul olduğunu söyleyince tahlil sonuçları da aynını söylüyor dedi. Demir depom boşalmış, olması gerekenin üçte biri kadar. Et yememi tavsiye etti ve demir hapı verdi.

Akşam yürüyüşlerine Eylülden beri araverdim. Her akşam düzenli olarak yürümeyeli 6 ay olmuş. Okulların açılması ve evde yaşanan ödev yapma ve ders çalışma krizleri yüzünden ihmal ettim kendimi. Bugünden tezi yok akşam yürüyüşlerine başlayacağım tekrar, olmadı evde atıl durumda duran eliptik bisikletin üstüne çıkacağım.

Şimdi haftasonuna güzel bir aktivite planlamak lazım. İçinde bol güneş, çayır çimen olmalı.

Herkese mutlu, sağlıklı ve huzurlu haftasonları.

Ömür' den İnciler

2010-02-19T15:20:00.003+02:00

2. dönem başladığından beri değişen Bilsem programı yüzünden Ömür' ün okul çıkışı programı da değişmiştir. Hafta içi okul çıkışında; Pazartesi ve Salı Bilsem' e gitmekte, Çarşamba okuldaki tiyatro provalarına katılmakta, Perşembe günü ise Fransızca kursuna gitmektedir.

Bunların hepsini kendi isteği ile yapmakta olup, istemediği an hemen sonlandırılacağını bilmektedir. Haftasonları gittiği voleybol antremanında olduğu gibi.

Bu sabah kahvaltı masasında "Bugün akşam bir yere gitmeyeceğim değil mi?" diyerek bizi bizden almış ve kocaman bir oh çekmiştir.

Yaşananlarda benim bir suçum, günahım kesinlikle yoktur. Aksine üzerine para vererek cezalandırılmaktayımdır.

Çivisi çıkmış dünya

2010-02-18T15:00:00.000+02:00

Dünyanın çivisi çıkmış gerçekten.
Çocuklarımıza boşuna dürüstlük, doğruluk, hak, adalet, eşitlik öğretiyoruz.
Yalan söylemenin, hırsızlığın kötü olduğundan dem vuruyoruz.
Bu dünya namussuzların, saman altından su yürütenlerin dünyası olmuş.
Nasıl da hemencecik inanıyor şu çocuk kalbim verilen sözlere.
Sonra nasıl da örseleniyor, kırılıyor.
Yine iyileşiyor, yine yaralanıyor.
Ne nasır bağlamaz yüreğim varmış.
Hala öğrenemedi kimin dost kimin düşman olduğunu.
Gelince hepsi birden geliyor dertlerin
Allah dağına göre kar, çekene göre dert verirmiş.
Şükredeyim diyorum, dişimi sıkıyorum.
Teker teker gelseler, altından kalkıcam ama
Namussuzlar birlik olup geliyorlar.

Yumurta Salatası

2010-02-17T14:45:00.000+02:00

Bugünlerde unuttuğum çocukluk lezzetlerinin izini sürüyorum. Annemin hazırladığı o müthiş çocukluk lezzetlerini hem özlediğim hem de unutulmasını istemediğim için yapıp yapıp yemek istiyorum.

Geçen gün çocukluğumun kahvaltılarının vazgeçilmezi olan yumurta salatasını yaptım. O günden beri her haftasonu kahvaltı masamızda yerini alır oldu.

Buraya da eklemek istedim, günün birinde Ömür de yapmak ister belki. Hem sağlıklı hem de lezzetli bir tarif.

Malzemeler:

Yumurta, yeşil soğan, marul, maydanoz, nane, tuz, karabiber, kırmızı biber, nar ekşisi, zeytinyağı.

Hazırlanışı:

Öncelikle yeşillikler ince ince doğranır, üzerine yumurtalar küp küp doğranarak eklenir. Baharatlar, nar ekşisi ve zeytinyağı ilave edilerek karıştırılır ve afiyetle yenilir.

İşin Sırrı:

Yeşil soğan bu salatanın olmazsa olmazıdır.

Nar ekşisi çok az ilave edilmelidir.

Yumurtalar daha kolay doğranması için soğuk olmalıdır.
İstenilirse doğranmış yeşil zeytin, yeşil ya da kırmızı biber ile içerik zenginleştirilebilir.

Rita' nın Şarkısı

2010-02-16T18:05:00.001+02:00

Adana Devlet Tiyatrosunun oyunlarını protesto ediyoruz biz. Bir sorun var bence, oyunculardan mı yoksa yönetmenden mi kaynaklanıyor bilmiyorum. Her izlediğim oyundan sonra bir daha gelmeyeceğim diyorum kendime. Sonra bir şans daha vermek lazım diyerek tekrar gidiyorum. Yine aynı hislerle geri dönüyorum. Aramızda bir uyuşmazlık sözkonusu, benden mi kaynaklanıyor diyorum ama eşimde aynı fikirde. Tabi biz üzüm üzüme bakabaka kararmış ve aynılaşmış da olabiliriz.

Bu nedenlerden ötürü genelde turneye gelen tiyatro oyunlarını izlemeye gidiyoruz. Geçen hafta cuma günü Rita' nın Şarkısı için çok önceden bilet almıştım. Oyun geçen senede oynamıştı ama biz fırsat bulup izleyememiştik. Hep birlikte cuma gününü iple çektik.

Çarşamba günü Ömür' ün gösteri kıyafetleri ile okul bahçesinde saatlerce oyun oynamasının ardından perşembe günü okuldan ateşi yükseldi gelin çocuğunuzu alın haberi cuma günü izlenecek tiyatroya gölge düşürdü. Ateş o kadar inatçı çıktı ki, endişelendiğim için cuma günü işe dahi gelemedim.

Artık tiyatrodan ümidi kesmiştim. Akşam tiyatro saatine yakın, 39 derece ateşe rağmen Ömür gitmeyi istediği için yola düştük. İlaçlarımız, suyumuz ve yastığımızla birlikte. İçeri girişte çantaları kontrol eden memur sanırım duruma alışkın olduğundan çantama tıkıştırdığım yastığa ses çıkarmadı.

Ömür oyunun uzunluğundan, sakinliğinden ve bir de ateşinin gece yaklaşırken yükselmesinden dolayı biraz sıkıldı. Eşim olur olmaz her yerde alkışlayan seyirciye sinir oldu. Ben ise bu oyunu tam zamanında izlediğim hissi ile salondan ayrıldım. Ne önce olmalıydı, ne de sonra.

Kendimce şöyle bir sonuç çıkardım. Zıtlıklar zaman içinde zıt kalmaya devam ederler ancak bu birbirleri olmalarına engel değildir. Başta elbisesini değiştirmek yerine kendini değiştirmek için Frank' ın öğrencisi olan Rita, oyunun sonunda Frank' ın hediyesi ile elbisesini değiştirmiştir. Frank artık Rita olmuş, Rita ise Frank olmuştur.

Meraklanmayın geldim işte.

2010-02-08T15:47:00.000+02:00

Merak eden oldu mu bilmiyorum? Olsun ben yine de açıklayayım. Sömestre tatilindeydim. 2009 yılından kalan bir haftalık iznimi kullandım. Bugün tekrar kürkçü dükkanına döndüm.

Evde olmak güzeldi. Evde olmayı seviyorum. Tatilde bırak başka şehire gitmeyi evden dışarı çıkmak bile zor geldi. Bir miskinlik bir bezmişlik. Kedi gibiydim. Dışarıdaki soğuğu düşündükçe evdeki yerime daha bir yerleştim. Eğer bir terslik olupta banka elimizden evimizi almazsa, seneye soba kuracağız. Gelsin kestaneler, gitsin ıhlamurlar. Seneye tüm iznimi kışa saklayabilirim. Sobanın başında geçirilen yıllık izin. Kulağa hoş geliyor.

Apartman komşularımdan bir kısmı öğretmen, bir kısmı emekli, çalışanlar da benim gibi tatil nedeniyle izin aldılar. Bol bol sabah kahvelerine gittim. İkindi oturmalarına sonra. Çok keyifliydi. Apartmanımıza yeni bir bebek geldi, onu görmeye gittim, kaynar içtim. (Adana' ya özgü doğum şerbeti yerine yapılan 40 çeşit baharatın kaynatıldığı şekerli karışım, sıcak sıcak içiliyor üzeri bol cevizli olunca süper oluyor.) Sonra alt komşumun kızı onlara her gittiğimde balık balık diye tuturduğu için onu alıp eve getirdim. Akvaryumda ölen balığa baktık birlikte. Ne dediysem de onu balığın öldüğüne inandıramadım.

Bu tatil en çok Ömür' e yaradı. Apartmandaki arkadaşlarıyla bir araya geldi. Bol bol oyun oynadı. Oyuna doydu desem yalan olur. Oyuna hiç doyulur mu? Arada bir de benim çatlak sesim olmasa onun için doyumsuz bir tatil olurdu herhalde. Elimde değil işte, ders ders diye tutturan annelerden oldum ben de.

Hiç yapmazdım ama nasıl oldu bilmiyorum bir gaflet anında dondurma aldım marketten. Dışarısı soğuk ama ev sıcak nasıl olsa dedim. Ertesi gün Ömür kütür kütür öksüyordu. Sığar mı bu anneliğe, söyleyin sığar mı? Öksürüğün üçüncü günü şiddeti artınca doktora gittik. Ciğerlerinde bir şey yok, hafif üşütmüş dedi. Bir öksürük şurubu verdi. Nasıl üşüttüğü konusunda bir fırçada doktordan yememek için hiç yorum yapmadım.

Bol bol film izledik. Aşağıya kendi sıralamama göre ekledim. Yanlarına birkaç satır da yorum yazsam iyi olur aslında. Yok yazamayacağım hiç enerjim yok.

2010 yılı tutulmayan sözler, boş vaatler yılı olacak sanırım. Yılın ikinci kazığı da haftasonu geldi beni buldu. Hadi hayırlısı. Sanırım 2010 insanlara olan güvenimi sorgulamamı sağlayacak ve döve döve bu konuda beni eğitecek. Entrikalardan anlamıyorum, bazıları bu konuda nasıl da profesyonel. Allah vergisi mi acaba ya da toplum mu onları buna itti? Sağ gösterip sol vurmak, marifet mi acaba? Hesabı sorulur mu ya da verilir mi bir gün?

Bu arada yazmaya başlayalı bir sene olmuş. Bu blogun bana kazandırdıkları çok ama size kazandırdığı bir şey var mı acaba? Şu alemde birine bir faydam oldu mu bilmem? Kendi kendime sayıklıyorum işte.

Lafı fazla uzatmadan şimdi filmler, yanlarına yıldızda koydum. Haftaya damgasına vuran en başta.

Sherlock Holmes: *****

Alacakaranlık: ****

Muhbir: ***

Suretler: ***

Aslanı Kuzulara: **

Dawn Anna: *

Sözüm söz

2010-01-26T16:10:00.000+02:00

Haftaya başlangıç öyle kötü oldu ki. Keşke başlamasaydı dedirtti.

Keşke istemediklerimiz olunca silebilsek, sonra yeniden yaşasak sildiğimiz yerleri dedim ama ben de inanmadım buna pek.

Enerjim düştü yine, şevkim kırıldı.

İşe verdim kendimi, hep böyle yaparım canım sıkılıncı. Sağı solu aradım, mailler attım.

Dün beni tuikten arayıp bir kaç veri isteyen bayanın adını ve telefonunu yazdığım kağıdı kaybettimi farkettim sonra. Söz vermiştim bugün arayıp istediği bilgileri verecektim, o da envanter çalışmasını sonlandıracak ve 2008 yılı istatistik bilgilerini yayınlayacaktı belki. O kadar mühim miydi gerçekten bilmiyorum ama öyle olmasını istiyordum. Hani sinirliyim ya. Hırs yaptım. Ellem ettim kallem ettim buldum bayanın adını. Sonra aradım bayanı. Olanı biteni sanki arkadaşımmış gibi kendisine anlattım. Yıllardır tanıyor gibi. İnce ve nazik sesi ile teşekkür etti. Ne kadar duyarlısınız dedi. Olur mu dedim söz verdim size, benden haber bekliyordunuz.

Söz vermiştim evet. Ama öylesine değil, harbi söz vermiştim ve yerine getirdim. Ya bana söz verenler siz peki. Nerede vereceksiniz sözlerinizin hesabını. Size olan hakkımı hiç affetmeyeceğim. Bunu böyle biliniz.

Ya olduğunuz gibi görününüz ya da göründüğünüz gibi olunuz.

Yedi İlginçliğim

2010-01-22T14:50:00.000+02:00

Sevgili Nymphea beni mimlemiş. Sevgili hemşerimin isteğini hemen yerine getirdim.

İşte yedi huyum. İlginç mi değil mi siz karar verin.

1. Yüksek sorumluluk duygusu

Etrafımda olan herşeyden kendimi sorumlu tutar, hep bir şeyler yapmam gerektiğini düşünürüm. İş hayatı, özel hayat hiç farketmez. Her yerde hep çok çalışır, çabalarım. Kimi zaman takdir, kimi zaman da göz ardı edilirim.

2. Fazla titiz, oldukça dağınık

Herşey yerinde olmalı gibi bir tutkum olmasına rağmen bir o kadar da dağınık biriyim. Nasıl başarıyorum ben de bilmiyorum. Bir bakmışsınız her yer düzgün, temiz, derli toplu, kafanızı çevirip tekrar baktığınız da ortalık ellialtıya gidiyor (Adana terimi, karman çorman, kaos ortamı anlamında) olabilir.

3. Beklentileri yüksek

İşte beni en çok yoran özelliğim. Sadece kendimden değil aile bireylerimin tümünden oldukça fazla beklentilerim var. Benimle birlikte olan herkesin hırslı ve başarılı olmasını isterim. Eşimle hep bu konuda tartışırız. İki insan bu kadar mı zıt olur. Hele Ömür' e ne demeli. Beni anlayan biri olsa keşke.

4. Mükemmeliyetçilik

Herşeyin en iyisini ve doğrusunu kendimin yaptığını düşünürüm. İşimi kimselere emanet edemem. Yapamazlar, bozarlar diye korkarım hep. Sonra da bütün işi söylene söylene kendim yaparım.

5. Kendi sırrını değil başkalarının sırrını saklayan

Çok iyi sır tutarım ama kendime ait hiç sırrım yoktur. Hiçbir şeyimi saklayamam. İçimdekiler hep dışımdadır. Herşeyimi herkes bilir. Pek sürprizli biri değilim.

6. Sevgisini gösteremeyen

Çok sevmesine rağmen bunu belli edemeyen. Bu nedenle hep yanlış değerlendirilen. Soğuk olduğu düşünülmesine rağmen içinde kocaman bir fırın yanan biriyim.

7. Kuralcı Duygusal

Herşeyi kuralına göre yapmayı sever, mantığımın açtığı yolda ilerlerim. Sonra bir de bakmışsınız yelkenleri suya indirmiş, duygudan duyguya koşabilirim. Dengesiz miyim neyim?

İşte böyle biriyim. Şimdi de sevgili Mavianne, Kırmızı Baykuş, Iraz, Yasemin, Aslı, 7. Oda, Merail den kendilerine ait yedi ilginç özellik yazmalarını rica edeceğim. Yazıp yazmamak konusunda ısrarcılığım yok. Hepsine sevgi ve selamlarımı gönderiyorum.

Sevgili arkadaşlarım eğer cevaplamak isterseniz mimin kurallarına göre mimlenenin, yukarıdaki fotografı yayınlaması, hakkında 7 ilginç özellik yazması, 7 kişiyi linklerini vererek mimlemesi ve kendini mimleyeni belirtmesi gerekiyormuş.

Herkese iyi haftasonları.

Kızıma ve tüm çocuklara iyi tatiller. Bol bol kitap okunan, sevgi dolu, sıcacık bir tatil olmasını dilerim.

Kitap Fuarı / Çocuk Kitapları

2010-01-18T12:15:00.008+02:00

Çok yoğun ve yorucu bir haftasonu oldu. Kitap fuarına istediğimiz kadar zaman ayıramadık. Gitmeyi planladığım pek çok söyleşiye katılamadım, başka fuara artık. Ömür için planladığım kitapların hemen hemen tamamını aldım. Bu fuardan bana ve eşime birer kitap düştü (listenin sonundaki iki kitap).

Ömür için aldığım kitapların tümünü özenle seçtim. Listemi fuardan çok önce hazırlamıştım. Pek çoğunu seçerken sevgili Hayriye hanımın tavsiyelerinden yararlandım. Kitapların özellikle Türk yazar ve şairlerine ait olmasına dikkat ettim. Ömür kitapları okudukça düşüncelerini buraya eklemeyi planlıyorum. Elbette hepsini ben de okuyacağım.

Şimdilik sizlerinde işine yarayacağını düşündüğümden, listeyi ilgili linklere de bağlantı yaparak aşağıya ekliyorum.

Mutlu, başarılı ve bol okumalı bir hafta olması dileklerimle.

1-Akıllı Pireler Gülten Dayıoğlu

2-Arkaüstü Fazıl Hüsnü Dağlarca

3-Çocukça Süreyya Berfe

4-Çuvaldaki Sır Bakış Kutlu

5-Yeraltına Yolculuk Bakış Kutlu

6-Irmağın Türküsü Hüseyin Güney

7-Hayvanat Bahçesinde Bir Gün Eray Karınca

8-Kediler Padişahı Tahir Alangu

9-Reyhan Nur İçözü

10-Zeki' nin Zekası Kaçtı Mavisel Yener

11-Üşengeç Mavisel Yener

12-İncili Kavak Ayşe Çekiç Yamaç

13-Öykü Nasıl Yazılır? Şebnem Sema Tuncel

14-Benim Adım...Miguel de Cervantes Antonio Tello, Oscar Julve

15-Benim Adım... Shakespeare Ferran Alexandri, Violeta Monreal

16-Benim Adım... Albert Einstein Lluis Cugota

17-Benim Adım... Picasso Meritxell Marti, Eva Bargallo

18-Benim Adım... Mozart Meritxell Marti, Eva Bargallo

19-Benim Adım... Leonardo Da Vinci Antonio Tello, Johanna A. Boccardo

20-Sophie' nin Başına Gelenler Comtesse de Segur

21-Matilda Roald Dahl

22-Çocuklar İçin Felsefe David A. White

23-Dewey Dünyanın Kalbine Dokunan Kütüphane Kedisi Vicki Myron

Çukurova 3. Kitap Fuarı

2010-01-12T09:00:00.003+02:00

Bugün Adana kitap fuarı başlıyor. Ömür için pek çok kitap seçtim. Pek çoğu şiir kitabı.

İmza günleri ve etkinliklerle ilgili de kendime bir liste hazırladım. Belki pek çoğuna katılamayacağım ama liste yapmak bile beni mutlu ediyor. Eğer siz de bir göz atmak isterseniz Çukurova 3. kitap fuarı etkinlik programı ve imza günleri burada.

Ben listemi Ömür' e göre hazırladım. Kitaplarının imzalanması hoşuna gidiyor. Kitaplarla ilgili söyleşileri de dinlemenin hoşuna gideceğini düşünüyorum. Çoğu söyleşi okul ve iş saatleri ile çakışıyor. Zaman yaratmaya çalışacağım. Bunları okulun planlaması gerekiyor aslında. Çocukları pek çoğuna götürebilirler. Şimdilik bir ses yok ama umarım düşünmüşlerdir.

İMZA GÜNLERİ

ATAOL BEHRAMOĞLU CUMHURİYET KİTAPLARI 17 OCAK 15:30-16:30

CANAN TAN ALTIN KİTAPLAR 15-16-17 OCAK 12.00 – 17.00

ERAY KARINCA BİLGİ YAYINEVİ 15 OCAK 14:00-18:00

GÜLTEN DAYIOĞLU ALTIN KİTAPLAR 14-15-16 OCAK 12.00 – 17.00

HÜSEYİN GÜNEY BİLGİ YAYINEVİ 12 OCAK 14:00-18:00

İSMET BERTAN GÜNIŞIĞI KİTAPLIĞI 15 OCAK 11.00-16.00

MAVİSEL YENER BİLGİ YAYINEVİ 13-14-15-16 OCAK 14:00-18:00

MUZAFFER İZGÜ BİLGİ YAYINEVİ 14-15-16 OCAK 14:00-18:00
NİLGÜN ILGAZ ÇINAR YAYINLARI 12 OCAK- 17 OCAK 11:00-19:00

NUR İÇÖZÜ ALTIN KİTAPLAR 14-15-16 OCAK PERŞEMBE 12.00 – 17.00

PAKİZE ÖZCAN GÜNIŞIĞI KİTAPLIĞI 13-14 OCAK 11.00-13.00

ETKİNLİK PROGRAMI

12 OCAK 2010 SALI

Saat:17.45-19.00

Şiir – Müzik Dinletisi:“Yeryüzü Aşkın Yüzü Oluncaya Dek”

Yöneten: Gökhan Cengizhan

Katılımcılar: Halil İbrahim Özcan, A. Galip, İlhami Özer, Mustafa Emre, Mehmet Hameş,

A. Rahim,Yusuf Kaptan, Kağan İşçen, Necmettin Salaz, Ali Rıza Kars

Düzenleyen: Edebiyatçılar Derneği

14 OCAK 2010 PERŞEMBE

Saat:13.15-14.15

Söyleşi: “Pakize Özcan ve Romanı ‘Üstüme Kar Yağıyor’”

Konuşmacı: Pakize Özcan

Düzenleyen: Günışığı Kitaplığı

Saat:14.30-15.30

Söyleşi: “Gülten Dayıoğlu Gençlerle Buluşuyor”

Konuşmacı: Gülten Dayıoğlu

Düzenleyen: TÜYAP-Altın Kitaplar

Saat:15.45-16.45

Söyleşi: “Şiir ve Masal”

Konuşmacılar: Ayşe Yamaç, Ayhan Can, Mehmet Güler, Pakize Özcan

Düzenleyen: Özgür Pencere

15 OCAK 2010 CUMA
Saat:13.15-14.15

Söyleşi: İsmet Bertan ve Yeni Romanı “Şaşkın Cengâver”

Konuşmacı: İsmet Bertan

Düzenleyen: Günışığı Kitaplığı

Saat:14.30-15.30

Özgür Pencere Çocuk Öykü Yarışması Ödül Töreni: “Öykü Yazan Çocuklar ve Yazarlar Buluşması”

Oturum Başkanı: Şebnem Sema Tuncel

Yazarlar: Necdet Neydim, Mehmet Güler, Pakize Özcan, Ayşe Yamaç,

Katılımcı Çocuklar: Efe Özdemir, Kayahan Aksungur, Ezgi Ergel, Sani Konukoğlu, Ufuk Gökçek, Helin Dilar Çetin, Görkem Sevinçler, Öykü Duman, Doğa Üstünsoy, Çiğdem Çağlar

Düzenleyen: Özgür Pencere

16 OCAK 2010 CUMARTESİ
Saat:16.45-18.00

Söyleşi: “Rıfat Ilgaz Adana’da”

Konuşmacılar: M. Demirel Babacanoğlu, Mustafa Emre, Mehmet Taşer, Aydın Ilgaz

Düzenleyen: Çınar Yayınları

Haftasonu / Kütüphane / Kitap / Ödev ve Şarkı

2010-01-11T17:10:00.007+02:00

Evde zaman bulamadığımdan pek bloga girip yazamıyorum. Pazartesi günü bir heves iki arada bir derede iki satır karalayıp, olanı biteni anlatayım diyorum o da olmuyor. Öğlen arasında yazdım biraz yayınlayamadım. Hep bu kısıtlı zamanlar yüzünden resim bile ekleyemiyorum. Gerçi pek resimde çekmiyorum çünkü makinem bozuldu. İçimden şöyle güzel bir makinem olsa diyorum, kimse beni duymuyor. Gerçi dışımdan söylediklerimi, yüzsüzlük yapıp istediklerimi de kimse duymuyor.

Haftasonunun en büyük aktivitesi Ömür' ün İl Kütüphanesine kaydı oldu. Yaz tatilinde onu çocukken vakit geçirmekten çok zevk aldığım, burası benim olsa keşke diye içimden geçirdiğim yere, Bolu çocuk kütüphanesine götürmüştüm. Çok beğenmişti, hatta bir iki gün öğleden sonraları gitmiştik. Bir kitabı alıyor, diğerini bırakıyordu. Adana' ya dönünce kütüphaneye kaydını yaptıracağıma söz vermiştim. Aradan yaklaşık altı ay geçse de sonunda sözümü tuttum. Gerçi bizim için biraz hayal kırıklığı oldu. Çok sınırlı sayıda kitap vardı. Bolu' daki kütüphane daha zengindi. Adana' da kütüphaneye talep yok demek ki, yoksa koca şehir neden kitap sayısı az olsun ki. Bolu' nun yarısı kadar bile kitap yoktu.

Olsun dedik, kaydımızı yaptırdık. Ödünç kitap bile aldık. Erich Kastner ismini görünce Uçan Sınıf' ı havada kaptı Ömür. Yazarları tanıması ve kitap seçerken geçmiş tecrübelerinden yaralanması çok hoşuma gidiyor. Küçük Hafiyeleri çok severek okuduğundan hatta kimseyle paylaşamadığından bahsetmiştim. Kitabı 15 günlük sürelerde ödünç veriyorlarmış. Eğer bitiremezse telefon edin bir 15 gün daha uzatalım dediler. Dün başladı okumaya. Bugün de öğretmenine göstermek için okula götürdü.

Kütüphaneye üye olmak için ikametgah ile veli ve çocuğa ait nüfus cüzdanı fotokopileri gerekiyor. Kaydı bir yıllık yapıyorlarmış, her sene yenilemek gerekiyormuş. Kütüphane memurundan öğrendim.

İkinci en büyük aktivitemiz ise ödevleri tamamlamaktı. Pazar gününe sarkan ödevleri hiç sevmiyorum. Ben sevmiyorum dedikçe de hep haftasonu ödev ile geçiyor. Bir ay boyunca düzenli çalışılarak bitirilmesi gereken alıştırma dergisi defalarca söylememe rağmen hala tamamlanmamıştı. Öğretmen pazartesi günü toplayacağını söylemiş. Yumurta kapıya gelmiş kısacası.

Pazar öğleden sonra bu dergiyi tamamlamakla geçti. Bir keresinde bu dergiyi almayalım artık, nasıl olsa çözmüyorsun dedim. Ertesi gün okulda bir arkadaşından yapmadığı yerleri tamamlayıp geldi. Bir de söylüyor, yalan söylemeyi bilmiyor daha neyse ki. Bu sefer bana söz verdi, yeni dergiyi aldığında hergün üç sayfasını tamamlayacakmış. Hadi bakalım.

Haftasonu örgü örmek istedim hep. Sıkışık zamanlarda hep böyle olur. Aklıma binbir türlü fikir gelir, ama hiçbirine yetişemem. Ömür' de büyüdü artık, eskiden küçük şeyler örüyordum, çabucak bitiyordu. Yine öyle kolay bitecek birşeyler bulup örmek lazım. Terapi niyetine, pek hoş, pek hoş. Baktım da hobi konu başlığının altı boş kalmış, orayı da biraz doldurayım hatrı kalmasın.

Bu yazıyı yayınladığım şu dakikalarda Cem Karaca' dan "bence artık sen de herkes gibisin" fizy.com da döne döne çalıyor ve ben dinliyorum. Şair ne güzel yazmış, söyleyen ne güzel söylemiş.

yolunu beklerken daha dün gece

kaçıyorum bugün senden gizlice

kalbime baktım da işte iyice

anladım ki sen de herkes gibisin.

Haftasonunu karşılarken

2010-01-08T18:00:00.006+02:00

Belki de siparişlerin arasına bol bol zaman yazmadığımdan, yazamadım günlerdir. Yılın ilk yazısı bugüne kaldı. Hem yazacak çok şey oluyor hayatım da hem de hiç şey. Olsun yine de geçen günlere dair birkaç satır ekleyeyim. Tabi yine madde madde.

En başta Ömür geliyor yine. 2 hafta önce Adana genelinde yapılan bir sınava katılmıştı. Benim zorumla oldu, kendi pek istekli değildi aslında. Sonuçları belli oldu. Türkçe yanlışsız, hayat bilgisinde 1 yanlışı (ona göre soru yanlış, itiraz edecekmiş. Öğretmenine de sormuş o da aynı fikirde, bence de soru yanlış :)) birden gaza geldi bizim kız), matematikte ise 2 yanlışı var. Oldukça iyi performans. Kendine güveni geldi. Öğretmeni tebrik etmiş. Çok kitap okuduğun için türkçen eksiksiz demiş. Bir gaza geldi anlatamam. Sürekli kitap okuyor. Ayrıca ertesi gün kendine plan bile yapmıştı. Yazmadan geçemeyeceğim.

(Nazar boncuğu sevgili Hayriye hanımın önerisi üzerine sonradan eklendi.)

Pazartesi, çarşamba, cuma (diğer günler bilim sanat merkezine gitti için plan yok)

16:35 eve geliş

16:45 derse başlama

16:55 ara

Her akşam mutlaka yapılacaklar, uyumadan önce yatakta kitap okuma.

Plan plandır değil mi? Hiç karışmadım. Süreleri zamanla kendisi ayarlayacaktır.

Kitap okuma konusunda gün be gün kendini aşıyor. Yeni yıla Oz büyücüsü ile girmiştik. Arkasından arkadaşının yeniyıl hediyesi (sınıfta çekiliş yaptılar, öğretmen herkes hediyesinin yanına bir de evde okuduğu kitaplardan birini hediye olarak getirecek demişti.) Charlie' nin çikolata fabrikası ile devam ediyor, bugün o da biter sanırım. Arkasından söz verdim Charlie' nin cam asansörünü alacağım.

Bu hafta içerisinde okula bir şair gelmiş, kitabını satıyormuş. Üç arkadaş paralarını birleştirip kitabı almışlar. (Kitabın ve şairin adını hatırlamıyor.) Sonra en çok parayı verene vermişler kitabı. Para miktarına göre sırayla hepsi kitabı okuyacaklarmış. Ömür en az para verdiği için en son sırada. Sıra kendine henüz gelmediğinden bana geçen gün anne bana şiir kitabı alır mısın, şiir okumak istiyorum dedi. Memnuniyetle, sen yeter ki okumak iste, sevgili kızım.

Tam hangi şiir kitabı diye düşünürken Hayriye hanım imdadıma yetişti. Ünlü yazar ve şairlerin çocuklara armağını yazısı için kendisine buradan da teşekkür etmek istiyorum. Süreyya Berfe' den Çocukça' yı seçtim öncelikle, diğerlerini ise listeye ekledim.

12 Ocakta kitap fuarı başlıyor. Kocaman bir liste hazırladım, hepsi Ömür' e. Fuar başlayıncaya kadar elemem lazım, hepsini almaya para yetmez :))

Gelelim biraz da benden haberlere. Bu sıralar bir tembellik var üzerimde, enerjim söndü sanki. İştahım açıldı, çok çikolata yiyorum yine. Tembelleşince hep böyle olurum. Silkelenmem lazım.

Bir çift yürek adlı kitabı bitirdim. Aborijinler gibi yaşayabilir miyim acaba? Herşeyi bırakıp, kendimi zamanın akışına ve doğanın koynuna bırakabilir miyim? Bilmiyorum.

Yarın tatil. Ne güzel.

Haftasonu da hava bugün olduğu gibi güzel olsa. Şezlongumuzu alıp göl kenarına gitsek, kitabımızı okusak, çayımızı içsek. Güzel olmaz mı? Tadından yenmez sanki.

Herkese iyi haftasonları. Herşey gönlünüzce olsun.

Sipariş

2009-12-31T16:25:00.000+02:00

2010 gelirken

Sağlık

Mutluluk

Huzur

Bolluk

Bereket

Sevgi

Sevinç

Hoşgörü

Akıl

Fikir

Anlayış

Zihin açıklığı

Kalp ferahlığı

getir olur mu?

Kısa kısa 2009

2009-12-30T12:10:00.000+02:00

Hani geçenlerde 2009' un performans değerlendirmesini yapmak gerek demiştim ya. İşyerindeki değerlendirmeleri bugün tamamladım. Sıra geldi öz değerlendirmeye.

Yıla damgasını vuran tüm dünyada olduğu gibi bizde de ekonomik kriz oldu. İşsizlik bizim eve de uğradı. Ne olursa olsun iş olsun dedirtti. Bizi birbirimizden ayrı düşürdü.

Her akşamın bir sabahı olduğu gibi, her üzüntünün de bir sevinci vardı. Ömür' ün kazanmış olduğu Bilsem sınavı hepimizi mutlu etti, yüzümüzü güldürdü.

Benim için bol seyahatli bir yıl oldu. İş içinde olsa, seyahat etmeyi sevdiğimden bana iyi geldi.

Komşularımla bol bol kahveli, sohbetli güzel günler yaşadım. Samimiyetleri ve sahiplenmeleri beni mutlu etti.

İş yoğunluğu, ekonomik sıkıntılar derken yediğim tatlılar yüzünden aldığım kiloların pek çoğunu sevgili Mehtap sayesinde geri verdim. Hafifledim, kendime geldim.

Büyüdüm biraz daha, gözlerim yakını zor seçiyor artık. Bu yıl değil ama sanırım 2010' da gözlüğün üzerinden bakacağım uzaklara.

Affetmeyi öğrendim bu yıl. Küçücük bir çocuğun hayatını kurtarmak için. Onun suçu değildi çünkü. İçimdeki kini saldım gitti, yerine güller koyamadım henüz. Zamanla...

Hırgürlü bir yıl oldu. Didişip durduk. Doluyu taşırdık, boşu dolduramadık. Ne yardan ne de serden geçtik. İçin için yedik bitirdik.
Önce kararlar aldım sonra yürütmeyi durdurdum. Taslak yayınladım, yürürlüğe koyamadım. Ne oldum ne de olamadım. Arada kaldım, dereye daldım.
Bu yıl annemi çok özledim. Sanki her eklenen yıl, katlayarak çoğalttı acılarımı, özlemlerimi. Anneannemin dizine yatıp ağladım çokça. Ömür yasakladı onunla görüşmemizi, seni ağlatıyor dedi hep, için için nefret etti belki. Çocuk işte dedim, üstüne gitmedim.
Evim için planladığım düzenleme ve revizyonların hiç birini yapamadım. Düşünce boyutunda kaldı hepsi, hayata geçmedi, geçirilemedi.
Dostu düşmanı, samimiyeti yancılığı, iyiyi kötüyü, bolluğu yokluğu, sevgiyi nefreti, desteği kösteği daha aklıma gelmeyen bir çok zıtlığı yaşattı, hayatı sınattı. Gerçekleri kabul etmek zor oldu, sancılı geçti. Hem beynime, hem ruhuma hem de kalbime derin çentikler attı. Kanattı, tuz bastı.
Yeni insanlar getirdi hayatıma hoş oldu. Uzakta da olsalar iyi geldi.
Kendimce içimi döktüğüm, olanı biteni anlattığım bir blogum oldu. Yazdım kendimce, gönlümce.
Yılın sonlarında yeni bir kimlik sundu bana. İsmimin önüne bir sıfat ekledi. Emeklerimin karşılığını verdi. Sonunda tatlıya bağladı.
İşte böyle aktı gitti bir yıl.
Asıl yılın karnesini çıkarmak niyetindeydin yazıya başlarken, sayısal verilerle özetleyecektim yılı. Bir iki denedim o kadar açık değilim hala. Kötü notları ortaya dökmeye gerek yok. Ben mesajı aldım, ayağım denk artık.
Artık hiç birşey eskisi gibi olmayacak.
Değiş tonton.

Öyle böyle günler

2009-12-29T14:44:00.002+02:00

Hangisini önce yazmalı bilmiyorum. Ama erken yaşanan üzüntünün de, sevincin de, endişenin de yersiz olduğunu biliyorum neyse ki.

Yine birikti yazacaklar. Yıl bitmeden yarım kalanları tamamlamaya 2010' a hafif başlamaya çalışıyorum (bkz.can yücel şiiri). Bu nedenle buralara pek gelemiyorum.

E o zaman hazır gelmişken yine listeleyeyim olup biteni.

Eşimin tahlil sonuçlarına göre kemik erimesi gibi bir problem söz konusu değil dedi doktor. Dişlerindeki problem lokal bir sorun olabilirmiş. Bunun yanında kolestrol yüksek biraz, sebzeye ağırlık vermeli.

Sınav sonucu belli oldu, belgeyi almaya hak kazandım. Üzerimden bir yük kalktı, öyle bir hafifledim ki, kuşlar gibiyim.

Kızım çabuk yoruluyordu, belki kansızdır diye tahlil yaptırmak amacıyla bu sabah eşim doktora götürdü. Kalbini dinlemiş doktor, sonra bir de kardiyolog görsün, kalbinde üfürüm var demiş. Yine bir hayırdır inşallah dedirtecek hayat bana. Hayırdır inşallah.

Ömür ile yeniden arkadaş olmaya başladık, allah muhabbetimizi bozmasın. Tuuu tuu tu maşallah. Nazar değmez inşallah.

Bugün işyerinde yılsonu kutlaması var. Tüm kızlar iki dirhem bir çekirdek, ben hariç. Ey 2010 eğer beni duyuyorsan ben de süslü bir kokoş olmak istiyorum. Üzerime sinen mühendis ruhunu azat et lütfen.
Kabul olur mu acep? Ben isteyeyim de.

Yapılmalı: 2009 giderken / 2010 gelirken

2009-12-29T14:00:00.012+02:00

Öyle sabah uyanır uyanmaz yataktan fırlama
Yarım saat erkene kurulsun saatin
Kedi gibi gerin, ohh ne güzel yine uyandım diye sevin.
Pencerini aç,
Yağmur da olsa, fırtına da olsa nefes al derin derin
Yüzüne su çarpma, adamakıllı yıka yüzünü serin serin
Geceden hazır olsun, yarın ne giyeceğin
Ona harcayacağın vakitte bir dilim ekmek kızart
Çek kızarmış ekmek kokusunu içine
Bak güzelim kahvaltının keyfine.
Ayakkabıların boyalı olsun, kokun mis,
Önce sana güzel gelsin aynadaki siluetin
Çık evinden neşeyle, karşına ilk çıkana gülümse,
Aydınlık bir gün dile
Sonra koş git işine,
Dünden, önceki günden,
Hatta daha da eskiden yarım ne kadar işin varsa hepsini tamamla,
Ohhh şöyle bir hafifle
Bir güzel kahve ısmarla kendine,
Seni mutlu eden sesi duymak için alo de
Hiç işin olmasa da öğle üzeri dışarı çık
Yağmur varsa ıslan, güneş varsa ısın, hatta üşü hava soğuksa
Yürü, yürürken sağa sola bak,
Öylesine değil, görerek bak
Çiçek görürsen kokla, köpek görürsen okşa, çocuk görürsen yanağından makas al.
Sonra, şöyle bir düşün, kimler sana yol açtı,
Sen çok darda iken kimler seni ferahlattı,
Hani kapını kimsenin çalmadığı günlerde kimler kapını tıklattı?
Ne kadar uzun zamandır aramadın onları değil mi?
Hadi hemen uğrayabilirsen uğra, arayabilirsen ara
Hatırlarını sor, öyle laf olsun diye değil, kucaklar gibi sor.
Bu sadece onların değil, senin de yüreğini ısıtacak,
Yüzünde güller açtıracak.
Günün güzeldi değil mi?
Akşamın da güzel olsun.
Yemeğin ne olursa olsun, masanda illaki kumaş örtü olsun.
Saklama tabakları, bardakları misafire
Sizden ala misafir mi var bu dünyada
Ailecek kurulun sofraya, öyle acele acele değil, vazife yapar gibi hiç değil,
Şöyle keyife keyif katar gibi,
Lezzete lezzet katar gibi,
Eksik bıraktıklarını tamamlar gibi tadına var akşamının.
Gece evinde, dostların olsun
Sohbetin yemeğin, kahkahan olsun.
Arkadaşım, hayat bu daha ne olsun?
Ama en önce ve illaki sağlık olsun!
Can Yücel

Kim korkar matematikten?

2009-12-24T16:05:00.001+02:00

Okul hayatımın hiçbir döneminde matematikle ilgili sorun yaşamadım. Peynir ekmek gibi problem çözer, en baba sorulara bile pabuç bırakmazdım.

İlkokul yıllarımda fotokopi makinesi ya da yaprak testler olmadığından -teksir makinesi vardı eskiden, ilk ortaokulda görmüştüm, sınav kağtları basılırdı. İspirto kokardı kağıtlar. O nesil çocuklarının tümünün alkol bağımlısı olmaması çok büyük şans.- sorular tahtaya yazılır, öğrenciler yazılı kağıdına soruları geçirir ve cevaplardı.

Özellikle matematik yazılılarında soruları çok çabuk cevapladığım için o yıllarda bana verilmiş bir ödül olarak algıladığım, şimdilerde ise amelelik diye düşündüğüm bir görev vermişti öğretmenim bana. Görevim yazılı sorularını bizim sınıfın tahtasına yazmaktı, bazen yan sınıfın tahtasına yazdığım da olurdu. Yazma işi bittikten sonra sırama oturup, -genelde öğretmen masasına oturtulurdum kimse benden kopya çekmesin diye- soruları cevaplardım. Öyle böyle değildi yani matematiğe olan düşkünlüğüm ve sevgim. Hatasız olurdu sınavlarım. Sınıfta ve okulda parmakla gösterilirdim.

Mahalledeki çocukları evin önüne toplar, kaldırımın üzerinde onlara matematik çalıştırırdım. Bizim sokakta problem çözmede üstüme yoktu. Herkesle yarışırdım.

Belki hatırlayan vardır, Tombul Matematik diye bir dergi alırdık ilkokulda, aylık bir dergiydi yanılmıyorsam. Derginin en son sayfasında düşündürücü problemler diye bir bölüm vardı. Öyle böyle sorular değildi? Tüm akşam bir soru üzerinde düşündüğüm ve cevaplayamadığım olurdu. Uykumda bile beni düşündüren sorular vardı, çoğu zaman uykumda bulurdum cevapları. İsminin hakkını veren sorulardı, düşündürürdü. Bende ki bu matematiğe olan ilgi zorla olacak bir şey değildi. Belki sağlıklı bir durum da değildi.

Bu durumun iyi ya da kötü sorumlusu ilkokul öğretmenimdi. Onunla birlikte olduğumuz beş yıl boyunca düzenli olarak müzik, resim ve beden eğitimi dersi yapmadık hiç. Branş öğretmenleri yoktu okulumuzda. Sınıf öğretmenleri veriyordu tüm dersleri. Arada sırada stajyer öğretmenler gelirdi sınıfımıza. Sadece o zamanlarda resim, müzik, beden eğitimi dersi yapardık. Normalde açın matematik defterlerinizi ya da derginizi derdi öğretmenimiz, problem çözmeye başlardık. Havuzlar dolar boşalır, işçiler çalışır dinlenir, otomobilleri bir şehirden bir şehire gönderir dururduk.

Geçen gün kızıma ders çalıştırırken aramızda konuştuklarımız aklıma getirdi bunları. Matematik çalışmamız gerekiyordu. Son dönemki sınav sonuçları çarpım tablosunun acilen öğrenilmesi gerektiği sinyalini veriyordu. Öğretmenimizin sınav kağıdına düştüğü nottan da cesaret alarak oturduk masanın başına.

Korkuyorum anne dedi Ömür. Neden diye sorduğumda, matematikten korkuyorum anne, çözemeyeceğim dedi. Matematikten korkmak mı? Başta dalga geçtim, anlayamadım çünkü. İnsan matematikten korkar mı dedim, bulmaca çözmek gibidir matematik. Çözdükçe mutlu olur insan.

Sonra izledim biraz, gerçekten de korkuyordu. Bilmiyor olmak tüm cesaretini kırmıştı. Kendine güvenmiyor, yapamazsam diye düşünüyordu. Kendime geldim hemen. O ben değildi, onu anlamam ve ona yardımcı olmam gerekiyordu. Hemen bir hikaye uydurdum, tıpkı örümcek korkusunu yenmek için uydurduğuma benzer. Ben de çocukken matematikten çok korkardım diye başladım söze, onun tarafında olmam gerekiyordu, tek olmadığını düşünmeliydi. Korkmanın normal olduğunu bunu yenmek için çalışmak gerektiğini anlatmaya çalıştım. Alıştırma çözerek bu korkudan kurtulabileceğimizi söyledim.

Pek profesyonelce olmasa de işe yaradı sanırım. Dün yaptığımız alıştırmalarda kendinden daha bir emindi, cesareti yerine gelmişti. Hatta korkusuyla kendi bile dalga geçiyordu. Yine korkuyorum diyordu ama bu sefer kıkırdayarak.

Ödünç alma / Sahiplenme

2009-12-23T16:15:00.003+02:00

Uzun zamandır elime aldığım hiçbir kitabın sonunu getiremiyorum. Buna sebep bazen kitap olsa da sorunun kaynağı esasen benim. Akşamları yorgunluk ve tembellik üstüme çöküp kalıyor. Yatağa yattığım da ise okumaya mecalim olmuyor, sızıp kalıyorum. Üç beş aydır durum bundan ibaret.

İki gün önce yıllardır kitaplıkta okunmayı bekleyen bir kitabı, serviste okurum düşüncesiyle çantama aldım. Dört ya da beş yıl önceydi sanırım. Oldukça çok okuduğum bir dönemde, birlikte çalıştığım bir arkadaşımdan ödünç almıştım. O dönem bir türlü okumaya başlayamadım. Araya zaman girdi unuttum. Şimdi elime alınca mahçup oldum. Kitabı sahiplenmişim resmen.

Benim kitaplarım kiymetlidir, kimselerde kalsın istemem. Vermeyi unuturlarsa kibarca hatırlatırım. Ne yazık ki başkalarından beklediğim hassasiyeti kendim göstermemişim. Ne kadar yanlış. Bu sabah okumayı bitirince kargo ile göndermeliyim diye düşündüm. Belki yanına bir kitap daha eklemeliyim, doğurdu misali.

Okumaya başladığım kitabın adı Bir Çift Yürek. Elimdeki 18. baskı, Ağustos 2004' de basılmış. Biraz geçte olsa Aborijinleri ve yaşamlarını okumak bana keyif verecektir.

2009' u okuyarak uğurlar ya da 2010' u okuyarak karşılarsam belki okuma hevesim tekrar filizlenir. Neden olmasın. Umut fakirin ekmeği.

Hafta ortası aklımdan geçenler

2009-12-23T10:45:00.002+02:00

Çarşamba günlerini çok seviyorum. Annem aklıma geliyor hep, "yarıdan sonrası yokuş aşağı inmek gibidir çabuk geçer", derdi. Çarşambada haftanın yarısı, sonrası çabuk geçiyor. Bir fikrim var aslında hafta içi gündüzler çabuk geçse, haftasonları ve haftaiçi akşamları ise yavaş yavaş ilerlese. Ne güzel olurdu değil mi? Ömür' ün hayal gücünün kime çektiği belli oluyor. Annenin hayali böyle olursa, kızı ne yapsın.

Adanalı arkadaşlarımla tanıştım pazar günü. Sıcacık ve samimi bir sohbetin içinde buluverdim kendimi. Biraz Derin' den, biraz Rüzgar' dan, bir de Ömür' den konuştuk. Onları tanıdığıma çok mutlu oldum.

Bu hafta içerisinde 2010' dan beklentilerimi içeren bir liste hazırlamak niyetindeyim. Üzerinde düşüneceğim. Öyle çala kalem sayfalar dolusu yazmak istemiyorum. Bitince belki buraya da eklerim. Bir de 2009 karnesi hazırlayacağım. Konu başlıklarını az çok belirledim. Geçer not alır mı bilmem. Geçemezse tekrar yaşama şansı verir mi acaba? Belki de kalma yoktur. İster beğen ister beğenme işine gelirse mi diyecek yoksa? Şartlı geçer belki, yeni yılda şartlı geçtiği derslerin notunu yükseltmesi gerekir. Ya da kaldığı dersleri alttan alır. Üzerine titrer biraz, daha dikkatli olur. Kimbilir? Karne bir çıksın ortaya. Herkes üzerine düşeni yapacaktır.

Cumayı uğurlarken

2009-12-18T15:50:00.001+02:00

Bir hafta içi gününün daha sonuna yaklaşırken karar vermem gereken konular beynimin içinde dönüp duruyor.

Doluya koyuyorum olmuyor, boşa koyuyorum dolmuyor. Hal böyle iken böyle işte.

Yoğun bir haftasonu olacak. Yoğunluk iyidir, beni biraz oyalar.

Cumartesi günü apartman komşularımla her ay düzenli olarak yaptığımız toplantımız var. Buluşup dışarıda yemeğe gidiyoruz kız kıza. Komşularımı çok seviyorum. Aile gibiyiz. Nerde o eski komşuluklar deriz ya hep. Biz de hala devam ediyor. Bizim elimizde demekli sürekliliği sağlamak. Gerçi ben çok sık görüşemiyorum hepsiyle, olsun varlıklarını bilmek yetiyor.

Pazar günü Adana' da yaşayan iki blogdaşımla tanışacağım. Heyecanlıyım.

Bunların dışında Ömür' ün rutin haftasonu aktivitelerini sıralamaya gerek bile yok. Hepsini ezberledik. Neyse babamız yanımızda da bu aktivitelere o koşturuyor.

Sonra cumartesi günü ucuzcu bir mağazadan (işyerindeki kızlar söyledi) kendime mont almayı, başka bir ucuzcu mağazadan da Ömür' e eşofman almayı planlıyorum. Evimin çok yakınında Adana usulü sosyete pazarı var aslında. Ama pek gidemiyorum. Gidince de bir şey bulamıyorum. Beklenenin aksine alışveriş konusunda beceriksizim biraz. İhtiyacım olduğunda alırım yoksa vitrinlere bile bakmam. Ne biçim kızım bilmiyorum.

Evi derleyip toplamak lazım bir de. Sınav falan derken altını üstüne getirdik. Ele güne rezil olmadan düzenlemek lazım.

Sınav deyince sorular ve cevaplar dün yayınlandı. Sorulara verdiğim cevapların bir kısmını hatırlamıyorum. Hatırladıklarım ve hatırladığımı düşündüklerimin toplamı geçer not almaya anca yetiyor. Durum çok kritik. Belgeyi alabilirim belki ama eğitici olma hayalim maalesef suya düştü. Başka bahara artık.

Biraz önce eşim aradı. Uzun zamandır dişleri ile ilgili problemi vardı. Bir dişi yaptırıyor daha sonra diğerinde sorun başlıyordu. Bugün diş hekimi bütün dişlerin sallanıyor sende kemik erimesi var demiş. Hayırdır inşallah dedim. Bir daha diyeyim hayırdır inşallah.

Bunun üstüne daha söyleyecek birşey bulamıyorum. Sağlıklı, huzurlu, mutlu haftasonları diliyorum.

Salı sayıklamaları

2009-12-15T17:15:00.002+02:00

2009 yılına ait tamamlanan/devam eden işler ile ilgili bir çalışma yapıyorum. Yılın başında belirlenilen hedeflerin neresindeyiz, ne oldu, ne bitti dökümü. Bir nevi karne oluşturuyorum bizim bölüme.

Aslında bizim için de yapsam mı böyle bir çalışma diye geçirdim aklımdan. Sonra kendi kendime güldüm.

Allahım sen aklıma mukayyet ol.

Şu sınavı bir geçeydim iyiydi.

Sınava dair notlar

2009-12-14T11:15:00.001+02:00

Uzun zamandır bahsediyorum. Son zamanlarda sınavla yatıp sınavla kalkar olmuştum. Dün sınav için Ankara' daydım. Çok şükür bitti ve ben normal hayata döndüm.

Sınavı değerlendirecek olursam ne çok iyi idi ne de çok kötü. Her zamanki gibi daha zoruna göre hazırlanmıştım. Ama kolay sormuşlardı. Bunu mu soracaklar canım deyipte okumadığım pek çok yerden pek çok soru vardı. Kolay soruları yapamadıkça kendime çok kızdım.

Sınav soruları çok amatörce hazırlanmıştı. Aynı konudan birden fazla soru varken, bazı konulardan hiç soru sorulmamıştı. Sınav tekniğinden anlamıyorum yorum yapmam yanlış olur ama soruların konulara göre eşit dağıtılması gerekirdi.

İstatistik çalışmadığıma çok üzüldüm. Çok basit sorulardı, bir şekilde cevapladım. Umarım cevaplarım doğrudur.

Bir soruda içimden gelen sesi dinledim ve yanıldım. Aklımın söylediği doğru imiş.

Sınav süresi oldukça fazla idi. Ama ben ikilemde kaldığım sorular yüzünden sınıftan son çıkan oldum.

Yıllar sonra bir ilkokul sırasında sınava girmek değişikti. Sıranın üzerinde 2 adet kalemim, silgim ve kalemtraşım vardı.

Eşimin ve kızımın eline koz geçti. Sonuçlar açıklandıktan sonra vay halime.

Sınav sonunda başarısız olursam.... Düşünmek bile istemiyorum.

Şimdi aklımda olmayan pek çok detay var aslında. Bu kısa sınav güncesi yeter şimdilik. Bakalım sonuç ne olacak. Hadi hayırlısı.

Amor Fati

2009-12-11T15:38:00.004+02:00

(Kaderini sev -belki senin ki en iyisidir-)

Nietzsche' den

Deniz kıyısında bir ihtiyar taşçı kayayı yontmaktadır.

Güneş onu yakıp kavurur.
O da Tanrıya yakarır keşke güneş olsaydım diye.
"Ol" der Tanrı. Güneş oluverir.

Fakat bulutlar gelir örter güneşi, hükmü kalmaz.
Bulut olmak ister. "Ol" der Tanrı. Bulut olur.

Rüzgar alır götürür bulutu, rüzgarın oyuncağı olur.
Rüzgar olmak ister bu kez. Ona da "Ol" der Tanrı.

Rüzgar her yere egemen olur, fırtına olur, kasırga olur.
Herşey karşısında eğilir.
Tam keyfi yerindeyken koca bir kayaya rastlar.
Ordan eser burdan eser, kaya banamısın demez!
Bildiniz, Tanrı kaya olmasına da izin verir.

Dimdik ve güçlü durmaktadır artık dünyaya karşı.
Sırtında bir acı ile uyanır.

Bir ihtiyar taşçı kayayı yontmaktadır.

Akşam akşam aklıma gelenler

2009-12-09T18:09:00.000+02:00

Günler hızla akıp gidiyor. Sınav zamanı yaklaşıyor. Hazırlanmam gereken 500 sayfa daha var. Oku oku bitmiyor. Biraz da not alıyorum arada. İşe geliş gidişlerde serviste okuyup pekiştirmek için. Ciddi ciddi öğrenci oldum.

Şu sınavı bir atlatsam yapmak istediğim o kadar çok şey var ki. Çalışırken aklıma öyle hin fikirler geliyor ki. Biliyorum bunlar hep beynimin oluşturduğu çeldirici fikirler. Pek pas vermemeye çalışıyorum beynimin bu oyunlarına. Hele bir haftasonu gelsin. Hele bir pazartesi olsun. O zaman da tembellik yapmak gerek diye fısıldar kulağıma. Seni gidi oyun bozan beynim seni.

Ömür' ün İngilizce yazılısı vardı bugün. Dün akşam çok yorgun olduğundan çalışamadı. Anca ödevini tamamlamaya yetti zaman. Akşam uyuduğunda saat onbir olmuştu. Önceki iki yazılısında sıfır yanlışı vardı, sınıf birincisi idi. Sabah kalktığında hiç korkmuyorum bu sınavdan zaten iki yazılımda hatasız diye gitti. Kendine güven tamdı. Şimdi aldığım habere göre bu sınavda altı yanlışı var. Pek çaktırmıyor ama içi alıp veriyordur eminim. Şimdi kendi kendime buradan öğüt veriyorum. Aramızdaki iletişimi güçlendirmek için bu akşam bu konuyu hiç açmamak lazım. Pek konuşmayı sevmiyor, zorlayınca da geriliyor çünkü. Bu konu bu akşam bir daha açılmamalı, o isteyinceye kadar. Bir süre sonra kendi istediğinde hataları gözden geçirilmeli. Burdan kendimi yazılı uyarıyorum. Meraklı meraklı sorular sormak yok. O yeterince üzülmüştür zaten. Anne olarak benim görevim onu tekrar cesaretlendirmek.

Bir de bugün hiç yapmadığım bir şey yaptım. İnternetten alışveriş yaptım. Bugüne kadar internetten kitap dışında hiç birşey almamıştım. Bir ilk olduğu için bunu da buraya yazayım dedim. Umarım beğeniriz, bir sorun çıkmaz.

İşte böyle akşam akşam aklıma bunlar geldi. Amaç dersten kaytarmak ya daha neler gelir neler. Bir yerde durmak gerek demi.

Ömür dediğin....

2009-12-04T09:44:00.002+02:00

Bir insan ömrünü neye vermeli

Harcanıp gidiyor ömür dediğin

Yolda kalan da bir yürüyen de bir

Harcanıp gidiyor ömür dediğin

Yüreğin ürperir kapı çalınsa

Esmeyen yelinden hile sezerler

Künyeler kazınır demir sandıkta

Tükenip gidiyor ömür dediğin

Dışı eli yakar içi de seni

Sona eklenmeli sözün incesi

Ayrılık gününün kör dereleri

Bölünüp gidiyor nehir dediğin

Bir insan ömrünü neye vermeli

Para mı onur mu taş diken bir yol

Ağacın köküne inmek mi yoksa

Savrulup gidiyor yaprak dediğin

Çalışmak gerek

2009-12-03T16:54:00.001+02:00

Saymadım ama ben diyeyim 1000 siz deyin 2000 sayfalık ders notu var. Tümünü 10 gün içerisinde çalışmam gerekiyor. İş yerinde fırsat buldukça açıp okuyorum, notlar alıyorum. Özlemişim okul yıllarımı.

Dün akşam evde de çalıştım. Bu durum Ömür' ün pek hoşuna gitti. O ödevlerini bitirdiğinde ben hala çalışıyordum. Sen yat dememe rağmen yatmadı. Sonunda pes etmiş uyuyakalmış.

Bugün akşam yine derslik olacak bizim ev.
Sınav tarihine kadar tüm sosyal faaliyetlere kapalıyız.

Çok çalışmam lazım çoook.

Aradaki fark

2009-12-02T14:19:00.001+02:00

Hukuki süreçlerin anlatıldı bölüm eğitimin en popüler konularından biriydi. Hukuk müşaviri bir bey uygunsuzlukların tespit edilmesi halinde yasal sürecin nasıl işlediği ile ilgili bilgi veriyor, bu arada pek çok arkadaş da yaşadıklarından örnekler vererek konu ile ilgili sorular soruyordu. Bir ara hukuk müşaviri durdu ve şöyle dedi.

- Mühendislerle hukukçular arasındaki en temel fark bu işte. Mühendisler bir olayı anlatırken karşısındakinin herşeyi bildiğini düşünerek anlatır. Hukukçular ise karşısındakinin hiç bir şey bilmediğini düşünerek anlatır.

Etrafımda çok fazla hukukçu olmadığından bir fikir yürütemiyorum. Gerçekten de böyle mi acaba?

Geri geldim

2009-12-01T16:05:00.007+02:00

Sayılı gün çabuk geçer derler. Bir kez daha sözün doğruluğu ispatlandı ve ben evime döndüm. Gittiğim yerdeki eğitim programının yoğunluğu ve devamında bayram tatili için evden uzakta olmamız buralara uğramamı zorlaştırdı. Yokluğumda kapımı çalan, değerli yorumlarını bırakan arkadaşlara teşekkür ederim.

Yazacak çok şey birikti. Uzun uzun yazmaya zamanım olmadığından kısaca ilerde hatırlamak üzere not düşeyim bari.

* Eğitim oldukça yoğundu. Yeni arkadaşlarım oldu. Aynı sorunları paylaşan pek çok meslektaşımla kalabalık bir ortamda bulundum. Otel rahattı, hava oldukça güzeldi. Pazar günü araç kiralayıp Phaselis, Olimpos, Yanar Taş ve Tahtalı dağına gittik.

* Ömür oldukça kaprisli davrandı ben yokken. Burada okulların erken tatil olması onu da bizi de rahatlattı.

* Babamız yanımıza kesin dönüş yaptı. Yazdığım mesaja evren cevap verdi sanırım. Umarım kısa zamanda yakınımzda yeni bir işe sahip olur. Bu mesajımı da evrene gönderiyorum. Duy sesimi.

* Dönüşüm memur eyleminin yapıldığı gündü. Yaklaşık iki saatlik bir beklemeden sonra gece yarısı evime döndüm.

* Arefe günü sabah Antalya' dan getirdiğim valize bir kaç yeni giyecek ekleyerek Bolu' ya gitmek üzere yola çıktık.

* Bayramın ikinci günü istanbul' da idik. Yeni açılan Akvaryum' a gittik. Çok kalabalıktı. İçinden geçilen tünel ve köpek balıkları Ömür' ü büyüledi. Ömür' ün köpekbalığı heyecanı yüzünden diğer balıklara göz gezdirdik sadece.

* Bayramın son günü kaplıcaya gidemeden Bolu' dan ayrıldık. Termal otel çok doluydu, oteldekilerden bize sıra gelmedi.

* Dönüşte Ankara' ya uğradık. Anıtkabiri ziyaret ettik. Ömür ile birlikte 2 kez daha ziyaret etmiştik. Bu sefer ki ziyaretimiz Ömür için oldukça etkileyici idi. Resimler ve müzik ile savaşın tasvir edildiği yeni açılan bölümde tüylerim diken diken oldu.

* Dönüş yoluna damgasını vuran ise hadi çal şarkısıydı. Bir de Ömür' ün her söylenen sözden sonra tekrarladığı diyosunlar. Nerden öğrendiyse.

* Eve geldiğimizde Ömür ödevlerini bitirmek için masanın başına geçti. Gece yarısı olduğunda zorla yatırdık yatağa. Kısa zamanda çok şey başarmaya çalışıyor bizim kız.

* Sabah olduğunda ise bıraktığım yerden devam etti hayat. Önce ben kalktım, hazırlandım. sonra Ömür' ü kaldırdım, hazırladım. Kahvaltıdan sonra servislerimize bindik ve işimize gücümüze geri döndük.

İşte böyle geçen günlerin kısa özeti. Akşam fırsat olursa resim de eklerim. 13 Aralık tarihine kadar ders çalışmam lazım. Sınavdan geçer not almak gerek. Yoksa bu emek ve zaman boşa gider.

Bu gitmeler gitmek değil.

2009-11-14T23:34:00.000+02:00

Son 4 yıldır hep birimiz bir yerlere gidiyoruz. Hep parçalı hayatımız son yıllarda. Ya ben başka şehirdeyim, kızımla eşim birlikte. Ya da eşim uzaklarda ben kızımla birlikte. Bu kadar yıldan sonra hepimizinde bu duruma alışması beklenen. Ama tüm beklentilerin aksine bu durum gittikçe daha fazla üzmekte bizi.

İlk değil benim için kızımı babaanne ile dedesine emanet etmek.

Bu sefer niyeyse çok farklı. İkimiz de bunu istemiyoruz. İkimiz de bunu birbirimize söylemiyoruz. Boğazım düğüm düğüm. Burnumun direği sızlıyor.

Bu gidişler böyle dokunmamalı biliyorum. Epi topu 10 gün. Gelip geçecek.

Uzun zamandır hep bir yanımızın eksik olması bizi böyle sarsan.

Oldum olası sevgimi yansıtamam dışarıya. En çok sevdiklerimi üzerim. En çok sevdiklerimle tartışırım. En çok onlara yeter gücüm. Yine öyle bir gündü. Günlerdir içimi kemiren gidiş hikayem yine bir öfke krizi ile pişmanlığa dönüştü. Ne çok üzdüm yine onu.

Bu gidiş belki de iyi olacak. Aklımı başıma alacağım. Kendimi toparlayacağım. Muhasebe yapacağım yine kendi kendime.

Topladım eşyaları.

Bir ona valiz hazırladım bir bana.

Üçümüz de ayrı ayrı şehirlerde.

Ayrı ayrı uğraşılarda ama ortak paydalarda.

Üçümüzde gelecek bayramı düşünmekte.

Bir arada olmanın hayalini kurmakta.

Birlikteliğin hayaliyle güç bulmakta.

Bu günlerde takvimde gün sayanlara üç kişi daha eklenecek.

Ben, kalbim ve ciğerim.

Bu gitmeler gitmek değil.....

Cumaya dair

2009-11-13T17:51:00.002+02:00

Ne güzel bir gün şu cuma. Sabahtan başlıyor insanın yüzünü gülümsetmeye. Hele şu son dakikalar ağzım kulaklarımda. İyi ki varsın cuma.

Kızıma dün söz verdim. Bugün dışarıda yemek yiyeceğiz. Evde beni bekliyor.

Eğitim için şehir dışına gideceğimi söyledim dün. Beklediğimden daha sakin karşıladı. Çocuklara gerekçelerini açıklayınca, büyüklerden daha anlayışlı oluyorlar gerçekten. Bir krizi başarıyla yönettim diyebilirim.

Yarın çok yoğun bir gün olacak.

1.5 haftalık bir seyahat olacağından bugün,
yanıma alacaklarımın listesini yaptım.

Tüm ödemelerimi ayarladım.

Ofisimi toparladım, bayramdan sonra döneceğim buraya.

İşlerimi yoluna koydum.

Gitmeye hazırım artık.

Akşam olurken aklımdan geçenler.

2009-11-12T17:42:00.001+02:00

45 dakika sonra mesai bitiyor. Servise binip eve oradan da arabayı alıp kızımı almaya gideceğim. Bugün bir proje hazırlayacaklardı bakalım nasıl oldu. Gerçi okulda yaptıklarını pek anlatmaz bana. Yine sır olarak kalacaktır. Bir ara aklına gelirse bir anı olarak paylaşır belki. Genelde hep böyle oluyor.

Mesela dün ingilizce sınavı olmuşlardı. Bugün babasından öğrendiğime göre o küçük sınavmış, bugün büyük sınav varmış. Bana bu sınavdan bahsetmedi bile. O da biliyor artık kime neyi ne kadar söyleyeceğini.

Büyüdükçe aramızdaki iletişim daha da azalacak diye korkuyorum. Çok mu detaylara takılıyorum. Bilmiyorum.

Büyüdükçe zorlaşıyor gerçekten ya da ben böyle düşündükçe zor geliyor bana. Bunu da bilmiyorum. Ama kendimi yola sokmak istiyorum. Sanırım çizgiyi aşıyorum.

Nasıl anlatamadım?

2009-11-12T11:15:00.001+02:00

Dün akşam söyleyemedim yine gideceğimi. Bugün akşama kaldı. Düşündükçe daha da zorlaşıyor. Niyetim onu kırmadan söylemek. El sıkışarak anlaşmak istiyorum. Zorla ikna etmek değil. Akşam çok niyetlendim söylemek için ama çok yorgundu, yapılacak bir sürü ödev vardı. Bir de benim yükümü eklemek haksızlık olurdu. Diyemedim işte.

Her akşam okuldan geldiğinde telefonla konuşuyoruz. Her akşam ısrarla, usanmadan ben gelinceye kadar dinlenmesini, hatta uyumasını söylüyorum. Uyuduğu zaman onunla geçireceğimiz zamanın daha kaliteli olacağını üstüne basa basa ekliyorum. Okuldan gelir gelmez ödev yapmak istemediğini biliyorum. Bu konuda ısrar etmiyorum. Okulda geçen koca günün ardından gelir gelmez ödevlerini yapmasını istemem haksızlık olur, kabul ediyorum. Ama o ne dinlenmek için uyuyor, ne de ödev yapıyor. Yok öyle televizyon izleyip, bilgisayarda oyun falan da oynamıyor. Haksızlık etmeyeyim şimdi. Dünyası o kadar geniş ki, oyun oynuyor. Evdeki herşeyle ilgili bir oyun uydurabiliyor, illa oyuncak olması gerekmiyor.

Dün gittiğimde yerde bilyeler seriliydi, belli ki bilye oynamış. Bilgisayarda da ingilizce kitabının CD' si açılmıştı. Şimdi bu çocuğa nasıl kızayım ben. O kadar masum ki yaptıkları. Uyuyamamış. Ben de uyuyamam öyle ha deyince.

Sonra ne oldu peki, yemek yedikten sonra küçük hanımın uykusu geldi. Ama yapılacak matematik ödevi, ezberlenecek bir şiir ve cuma günü teslim edilmesi gereken bir performans ödevi olduğundan uyuyamadı. Fırsat buldukça gözleri kapandı, başı masanın üzerine düştü. Hayır yapmadan gitsin diyeceğim, ama gitmez ki. Uyu diyeceğim, ama gecenin bir yarısı anne ben ödevimi yapmadım diye kalkacak.Uykusu bölünecek. Gece yarısı ödev yapılacak. Hem ona hem bana yazık olacak. Performans ödevinin yarısı dışında diğer ödevler tamamlandığında saat 10 olmuştu, kendini yatağa zor attı. 3 kıtalık şiiri ezberleyişi ise bir mucize sanırım. Bir kere ben okudum, bir kere birlikte okuduk. Üçüncü de gözleri kapalı -kesin uyuyordu- dudaklarından ezberlediği Atatürk şiiri dökülüyordu. Gelde kız şimdi.

Bugün Bilsem günü, akşam eve daha da geç gelecek. Günlük ödevler yapılacak, performans ödevi tamamlanacak, üstüne bir de ben gideceğim eğitimden ve 10 gün uzakta olacağımdan bahsedeceğim. Allah ona da bana da güç versin.

Nasıl anlatsam? Nerden başlasam?

2009-11-11T18:05:00.000+02:00

Önümüzdeki hafta 10 gün sürecek bir eğitime katılmak üzere şehir dışında olacağım. Türkiye' nin sayılı üniversitelerinden birinden aldığım diplomam ve 15 yıl çalışmış olmam, bundan sonra mesleğimi yapmama yeterli olmayacak. Diplomamın bir de bakanlık tarafından onaylanması gerekiyor. Bunun için ise 10 günlük bir eğitime katılmam ve yapılacak sınavdan en az 70 almam gerekli. Her ne kadar karşı olsam da çalıştığım işyerini zor durumda bırakmamak için bu eğitime katılmak zorundayım. Emir demiri kesti yine kısacası.

Benim esas dert ettiğim ise 10 gün uzakta olacağımı kızıma nasıl açıklayacağım. Uzun zamandır babasının uzakta olmasına alışamayan kızıma bir de benim gideceğimi nasıl söyleyeceğim. Bunun cevabını bir haftadır düşünüyorum ama bulamadım. Hala gideceğimden haberi yok.

Bu durum ikimizin üzerinde de gerginlik yapıyor. Ben nasıl söyleyeceğimi düşündükçe geriliyorum. O ben gerildikçi sinirleniyor, benimle inatlaşıyor. İkimizde birbirimizi tetikliyoruz.

Bugün akşam gidince söylemeyi planlıyorum. En azından pazar gününe kadar gönlünü almış, ikna etmiş olurum belki. Bu akşam dananın kuyruğu kopacak. Hadi hayırlısı.

Emanetine sahip çıkan nesiller yetiştiriyoruz.

2009-11-10T17:19:00.000+02:00

İnsan yaşlandıkça daha çok eskilerden bahsediyor sanırım. Ben de bizim zamanımızda diye başlayan cümleler kuruyorum artık. Zaman geçiyor ve bizler büyüyoruz. Bu sabah 10 Kasım törenlerinde okuduğum şiirler geldi aklıma. Nasıl bir heyecan olurdu hepimizde, yüreğimiz pırpır atardı. Kasım ayı genelde yağmurlu olduğundan töreni okulun içerisinde yapardık. Atatürk köşemiz vardı, çiçeklerle süslerdik. Küçük bir kürsü kurulurdu Atatürk büstünün önüne, mikrofon da vardı. Saygı duruşu ile başlardı tören, okul müdürünün yaptığı konuşma ve okunan şiirler, Atatürk' ün sevdiği türküler ile devam ederdi. Yemen türküsünü bu törenlerde sevmiştim. Hala dinlediğimde içim burkulur.

Atatürk defterlerimiz olurdu. Yukarıdaki resimde Atatürk defterimin başına yapıştırdığım resimdir. Defteri her açtığımda bana gülümsediğini düşünür, çocuk aklımla sevinirdim.

Bugün Ömür' ün tören için okula çiçek götürmesi gerekiyormuş. Sabah aklına evden çıkarken geldiğinden taze çiçek alamadım. Vazodaki yapma karanfillerden birini verdim. Olmaz anne, ben bunu Atatürk' e nasıl verebilirim, ona saygısızlık olur dedi. Ona en güzel, en taze çiçekleri götürmeliyiz, yapma çiçek olmaz diye de ısrar etti. Bu durumda ne söyleneceğini bilemediğimden sustum.

Pazartesiye giriş

2009-11-09T17:00:00.001+02:00

Haftasonu o kadar yorucuydu ki, işe dinlenmeye geldim. Kendimi çok güçsüz hissediyorum, belki yorgunluktan belli de hasta olacağımdan. Akşama belli olur.

Tüm haftasonu eskilerin ayıklanması, işe yaramayanların dağıtılması, evin temizlenmesi ve kışa hazırlanması ile geçti. Pazar günü Nimet abla işini bitirip gittiğinde artık şirin, kışa hazırlanmış, halıları serilmiş, sıcacık bir evimiz vardı. Halısız ev çok keyifsiz, çok soğuk aslında. Ancak Adana' da yazın halıları mecbur kaldırmak gerekiyor. Kış gelip halılar tekrar serildiğinde, ilk birkaç gün değmeyin keyfime, yatıp yuvarlanasım geliyor. Ömür' de bana çekmiş sanırım, dün hep halının üzerindeydi. Çocukluğumda kardeşimle halının üzerinde bilye oynardım, dün de kızımla oynadım.

Temizlik beni bu kadar yormazdı aslında. Esas yorucu olan Ömür' ün cumartesi sabah kahvaltı sırasında üşüyorum demesi ve devamında ateşinin yükselmesiydi. Geçen hafta Fransızca kursuna, ondan önceki hafta da voleybal kursuna başlamıştı. Sanırım ilk kez bahsediyorum, o kadar işin arasında yazmayı unutmuşum.

Cumartesi sabah üşüyorum deyince hasta olacağını anladığımdan istersen bugün Fransızca ve voleybal kursuna gitmeyelim dedim. İlk heves olduğundan belki de hayır iyiyim gitmek istiyorum dedi. Öğleden sonra voleyboldan alırken, yerlerde sürünüyordu yorgunluktan ve açlıktan. Eve geldiğimizde üstünü değiştirip kendini yatağa attı ve uykuya daldı. Kalktığında yanaklar kızarmış, ateş 39,2 olmuştu. Bu durumu tahmin ettiğimden tavuk suyuna şehriye çorbasını hazır etmiş bekliyordum. Hasta olduğumda evde hep bu çorbayı pişiririm, hep de işe yarar. Bir de 12 saat arayla soğan-bal karışımına başladık. Biraz zor oldu ama oldu. Allahtan hasta olduğunda pek dik başlı olmuyor Ömür. Normal zamandaki gibi dediğim dedik olsa istemediğini asla yaptıramam. Bu tedavi ertesi günde aynı şekilde devam etti ve dün yapılan banyodan sonra tamamen eski sağlığına kavuştu. Soğan ve bala bir hafta devam, tedaviyi yarıda bırakmak olmaz.

Bu arada okuldan aşı ile ilgili yazı geldi. Aşı yapılmasını istiyorum ya da istemiyorum diyerek imzalamak gerekiyor. Etrafımdaki sağlıkçıların çoğu çocuklarına aşı yaptıracaklarını söylüyorlar. Ben hala kararsızım.

Bu yazıyı yazmaya öğlen başlamıştım. Bitirmek ise akşama kısmet oldu. Yazacak, kayıt altına alınacak çok şey var. Devamı eve gidince artık. Bugünlerde yazılarım hep resimsiz oldu. İki arada bir derede böyle oluyor, idare edeceğim artık.

Anneannemin ilaçları

2009-11-05T15:28:00.001+02:00

Kendimi bildim bileli anneannemin yeri çok ayrıdır benim için. Kimselerin söylediklerine inanmam kolay kolay, inatçıyımdır, dediğim dediktir. Kimselere eyvallahım yoktur, dik başlıyımdır. Gel gör ki bir anneannemi kıramam, onun sözünden çıkamam. Ne derse doğrudur benim için. Söylediklerini yaparım, tavsiyelerine uyarım ve reçetelerini hep uygularım.

Uzun uzun anlatmak lazım anneannemi aslında. Bir kaç satırla geçiştirmek ayıp olur. Anneannem bir lokman hekimdir adeta, doğada yetişen tüm otları tanır, hangisi yenilebilir, hangisi neye iyi gelir bilir. Babasından öğrenmiş tüm bunları. Çocukluğumda onunla tarla bayır gezip, çok ot topladım. Topladığımız otlara çukur deriz biz, yöresel bir tabir. Bizim topladığımız çukurları annem temizledikten sonra özenle saklardı buzdolabında. Her yemeğin yanında avuç avuç yerdik. Ben çok iyi tanımıyorum maalesef şifalı otları. Tüm bilgiler anneannemde. Allah ona uzun uzun ömür versin, hiç yanımızdan ayrılmasın.

Yazıya başlarken niyetim domuz gribi için alternatif olabilecek birkaç çareden bahsetmekti aslında. Ama alternatif deyince de anneannemden bahsetmeden olmazdı. Çünkü bu çarelerin hepsi ona ait. Ben bizzat kızımda denedim ve işe yaradığını gördüm. Belki sizlerinde işine yarar diye düşündüm.

Naçizane önerilerim şunlar olacaktır.

Kış başladığında kızıma sabahları kahvaltıdan önce 2 kez olmak üzere 1 çay kaşığının içine terayağ ve bal koyarak yutturuyorum. Boğaz enfeksiyonundan koruyor ya da ben öyle olduğunu düşünüyorum. Anneannemin tavsiyesidir, benim için kuraldır.

Bir ikincisi ise soğan suyu ile balı karıştırıp 2 tatlı kaşığı içiriyorum. Soğuk algınlığı ve gripten koruyor. Bunu günün aklıma gelen her saatinde yapıyorum. Sabah akşam, hastalık öncesi sonrası hiç fark etmez.

Yemek konusunda çok titiz ve hassas olan kızımın nasıl oluyorda bunlara gelince hiç gıkını çkarmadığına ise şaşıyorum. Alışmış kudurmuştan beterdir derler ya sanırım doğru.

Umarım tavsiyeler sizin de işinize yarar.

Yarın burada olmayacağım, iş için Ankara' ya gidiyorum. Umarım yarın güneşli bir gün olur, çünkü kısa güne pek çok şey sığdırmam gerekiyor.

Herkese hastalıklardan uzak sağlıklı günler diliyorum. Şimdiden iyi haftasonları.

Adım adım

2009-11-04T18:01:00.001+02:00

Evet ikinci adımı da tamamladım.
Adım adım yaklaşıyorum.
Çok heyecanlıyım.
İnsanın hedefinin olması ne güzel.

Yeni bir döneme ilk adım

2009-11-04T11:51:00.000+02:00

Süreç tamamlanmadan bahsetmeyeceğim, benim gibi karasız biri için en doğrusu bu. Ama duramadım işte. İlerde baktığımda, işte bugün başladı herşey derim belki de. Milad olur kimbilir. Bunun için yazıyorum.

Bugün yani 04.11.2009 Çarşamba günü birinci aşamayı tamamladım. İki aşama daha kaldı. Sonrasında yeni bir dönem başlıyor.

Bizim beyi de kandırmaya çalışıyorum. Onunda başına musallat edeceğim, hiç kurtuluşu yok. Ne kadar inatçıyımdır bilir kendisi.

Akşam özüme bahsettim biraz, çok mutlu oldu.

Hadi hayırlısı bakalım.

Gelin ata binmiş ya nasip demiş, değil mi?

Disleksi hakkında

2009-11-03T16:30:00.001+02:00

Burada okuduğum bir haberi sizlerle paylaşmak istedim. 1-7 Kasım tarihleri İngiltere' de Disleksiyi tanıtma haftası olarak belirlenmiş. Sitenin sahibi Betül hanımın bizden bir ricası var, "ülkemizde ulaşabildiğimiz herkesi bu konuda bilgilendirmek". Sizlerin de ona destek olacağını düşünüyorum. Ayrıca kendisinin Disleksi hakkında, özenle hazırlanmış bilgilendirici bir sitesi var.

Aşağıya bir ön bilgi olması amacıyla Vikipedi' den aldığım bilgiyi ekliyorum. Daha detaylı bilgi ve öneriler ise Betül hanımın sitesinden öğrenilebilir.

" Disleksi, en sık rastlanan öğrenme bozukluklarından biridir. Disleksi ile ilgili ilk bulgular, 1896 yılında bir İngiliz doktor olanW. Pringle Morgan tarafından elde edildi ve British Medical Journal’da yayınlandı. Morgan makalesinde 14 yaşında olan Percy adındaki erkek çocuğunun her zaman akıllı ve zeki bir tutum içinde olduğunu, yaşıtlarıyla kıyaslandığında oyunlarda hızlı olduğunu ve arkadaşlarından geride kalan hiçbir yönü olmadığını, ancak okuyamadığını belirtiyordu. Bu dönemlerde disleksinin görme sistemiyle ilgili olduğu düşünülüyordu. Çünkü, disleksinin en belirgin özelliklerinden biri harflerin ve kelimelerin karıştırılması ve tersten algılanmasıydı. Bu bakış açısından yola çıkan bir düşünceyle disleksiyle baş etmek için göz eğitimleri yaptırılıyordu. Daha sonra yapılan çalışmalar ise disleksinin görmeyle ilgili bir bozukluk olmayıp dil sistemiyle ilgili bir bozukluk olduğunu ortaya koydu. Bugün göz eğitiminin disleksiyle yaşamayı kolaylaştırmadığı da artık kesinlikle kabul gören bir gerçek. Bugünkü bilgilerin ışığında, disleksi, fonem adı verilen dil birimlerinin birbirinden farklılıklarının ayırt edilmesi sırasında ortaya çıkan bir bozukluk."

Ihlamur üzerine

2009-11-03T15:05:00.001+02:00

Dünkü soğuktan sonra bugün güneş açınca nasıl mutlu oldum. Bu şehirde kış hep böyle ani geliyor. Birgün önce yazlık kıyafetlerle gezerken, ertesi gün kat kat giyinsen de yetmiyor. Neyse bugün düne göre daha iyi hava, güneş gözüküyor en azından.

Akşama yine evde ıhlamur partisi yapacağız kızımla. Sabah evden çıkarken öyle kararlaştırdık. Annemin demlediği ıhlamurların yerini tutmasa da ben de kızımı mutlu edecek kadar beceriyorum sanırm bu işi.

Annem ıhlamuru kaynatarak demlerdi. Hatta küçükken oturduğumuz sobalı evimizde ıhlamur hiç eksik olmazdı. Sobanın üzerinde sürekli kaynardı. Kaynadıkça rengi kırmızılaşır, tadı güzelleşirdi.

Benim reçetem ise büyükçe bir bardağın (bira bardağı gibi) içine eklenen biraz ıhlamur (yaprak ve çiçek karışık), 2 karanfil, 2 tane karabiber ve kabuk tarçından oluşuyor. İçerisine sıcak su ekleyip üzerini kapatıyorum. 5 dakika sonra da afiyetle içiyoruz.

Annemin yaptığında ise bunlara ilave olarak mutlaka zencefil ve elma kabuğu da olurdu. Hala kokusu burnumda. Tüm kış boyunca okuldan geldiğimizde evimiz ya kızarmış hamur ya poğaça ya da kurabiye kokardı. Sobanın yanına geçip ıhlamur eşliğinde yerdik annemin yaptıklarını.

İy ki kızım da ıhlamuru seviyor. Belki gelecekte o da yaptığımız ıhlamur partilerini kendi yazılarında anlatır. Belki.

Bira bardağında ıhlamur keyfi

2009-11-02T21:32:00.002+02:00

İşten çıkınca servise bindim, eve geldim. Hava gerçekten çok soğumuş. Eve gelir gelmez klimanın içeriyi ısıtmasının çok uzun süreceğini düşünerek ısıtıcıyı kaldırdığım yerden çıkarttım ve çalıştırdım. Bugün kış geldi Adana' ya. Yemeğimizi hazırladım ve NTV haberi izleyerek afiyetle yedik.

Ömür kendini kötü hissediyordu. Hemen ıhlamur demledim hem de bira bardağında. İkimize anca yeterdi. Ihlamur Ömür' e çok iyi geldi, şimdi kendini daha iyi hissediyor. Ihlamuru içince iyileşti.

Bebekliğinden beri hep ıhlamur içince mutlu olur benim canım kızım.

Lütfen hasta olma, kendine çok iyi bak.

Seni çok seviyorum

Ömür' cüm.

Özet niyetine

2009-11-02T18:04:00.005+02:00

En son çalıştayda kalmışım. Hala çalışıyorum sanmıştır herkes. Yine bir sessizlik dönemine girdim sanırım. Bir çılgınlar gibi yazasım geliyor, bir susasım. Yer yer gök gürültülü sağnak yağışlı, yer yer bulutluyum.

Sıra sıra yaptıklarımı, yaşadıklarımı yazmak hoşuma gidiyor. Sıralayayım bari.

- Çalıştay 3 gün sürdü. Küresel çevre fonu tanıtımıydı. Bir proje yaratasım geldi, fondan da destek almalı dedim. Hatta orada oturduğum yerde yazdım bile projemi. Sonra hayat telaşının içerisine karışınca projeler beynimin arka sıralarına doğru ilerlediler. Yenilere yer açmak için.

- Geçen değil ondan önceki cuma günü işe döndüğümde bakanlığın bir sürprizi ile karşılaştım. Saraydan kız kaçırma gibiydi. Bir gece de yayınlanan taslak tebliğ ve bir gecede hiçe sayılan binlerce diploma. Şaka gibi. 15 yıldır yaptığım mesleği bakanlığın açtığı eğitime katılmaz ve yapılan sınavdan 70 alamazsam artık sıradan biri olarak sürdürecektim. Ya sabır çektim. En acısı ise bakanlık yöneticilerin çoğu bir zamanlar eğitim aldığım hocalarımdı. Dost kazığı gibiydi yani. Apar topar eğitime başvuruda bulundum. Bir daha ya sabır çektim. 16 gün başka bir şehirde eğitime gidecektim, kızım ne olacaktı, iş ne olacaktı, bunları düşünmekle geçti bir hafta. Bugün listeler belli oldu. Güya ilk başvuran 200 kişi eğitime katılabilecekmiş, eğitimler postalar halinde devam edecekmiş. Bir daha ya sabır dedim. Hala hayal gibi geliyor, inanamıyorum sen bunca yıl oku üzerine okuduğunun 4 katı çalış yetmiyor. Bir de rüştünü ispatlaman lazım diyorlar. Ya sabır, ya sabır.

- Hafta sonu oldu sonra. Babamız geldi, dişinin dolgusu düşmüş, onu yaptırdı. Sürpriz geliş oldu yani. Sevindirik olduk, gezdik tozduk. Ömür voleybol kursuna başladı. İki gün oraya gittik geldik.

- Geçen hafta salı günü seminer vardı ona katıldım. Seminer HiltonSa' da idi. Sabah otelin otoparkına girdiğimde bir de baktım Hanımın Çiftliği dizisinde kullanılan araçlar. Hemen aralarındaki boş yere arabayı park ettim ve fotoğraf bile çektim. ~~Akşam üşenmezsem eklerim~~. Dizi ekibi Hilton' da kaldığından araçları da buraya park ediyorlarmış. Seminerde yıllardır görmediğim pek çok arkadaşımı gördüm. Çok sevindim, hepsiyle ayrı ayrı sohbet ettim.

- Çarşamba günü şirket yarım günü yıllık izinlerden kesilmek üzere tüm gün özgür bıraktı bizi. Çarşamba, perşembe pek hoştu. Anne kız keyif yaptık. Önce bir temizliğe kalkıştım, fazlalıkları ayıkladım. Sonra mutfak örtülerini yıkadım. Sonra evin içini öylece ayakta bırakıp perşembe günü Karataş' a, Ömür' ün arkadaşının yazlığına gittim. Pek niyetim yoktu aslında ama ısrarlara ve mızmızlanmalara dayanamadım. Biraz bulutlu, biraz yağmurlu bir gündü. Deniz kenarında yürüyüş, mangal derken akşamın karanlığına kadar oradaydık. Akşam Ömür' ün vedalaşması çok zor oldu yine, sinirlendim. Dönüşte yol boyunca konuşmadık.

- Cuma günü sabah Ömür' ü babanneye bıraktım, ben de işe geldim. Çok yoğun bir gündü. O kadar zaman işten uzak olunca, adapte olmakta zor oldu. Akşam evde kırılacak yeşil zeytinleri düşünerek işime dört elle sarıldım. Akşam ki iş ofisteki işten daha güçtü. Akşam yemeğini babannede yedikten sonra eve attık kendimizi. Ömür televizyonun karşısına ben de mutfak masasının başına geçtim. Zeytinlerin birazını kırdım, birazını çizdim. Fotoğraflarını çektim bir de görmemiş gibi. ~~Diğerleri gibi eve gidince eklenecek artık.~~

- Yaz yaz bitmedi, ama bir haftasonu kaldı ha gayret. Cumartesi günü Ömür ve bir sınıf arkadaşı ve onun kuzenleri Fransız kültürde kursa başladılar. Başlangıçta yeterli sayı olmadığı için kurs açılamayacaktı, biz niyetlenince sınıf bereketlendi. Sayı arrtı, şimdi sınıfı ikiye bölmeyi düşünüyorlar. 5-6 kişilik bir sınıf, yaşları da birbirlerine çok yakın olacak. Ben bizimki sıkılır diye düşündüm önce. Salı, Perşembe Bilsem, cumartesi pazar voleybol, üzerine bir de Fransızca kursu dedim ama arkadaşının annesi çok ısrar etti, Ömür' de lütfen lütfen deyince kıramadım. Şimdilik pek bir hevesli. Benim için oldukça koşturmaca olacak ama. Şehrin bir ucundan bir ucuna gidip gidip geleceğim. Kendime bir uğraşı bulmam lazım. Bir planım var ama gerçekleşmeden söylemeyeceğim. Projeler kişisi ben, icraata geçtikten sonra açıklayacağım, az sonra yani.

- Cumartesi akşamı babamız yine geldi. Bu sıralar bizi iyi alıştırdı. Umarım en kısa zamanda temelli yanımızda olur.

- Uzun zamandır sabahları tost yapamıyorduk, makinemiz bozuktu. Tamiri için Arçelik 90 TL isteyince pazar günü yenisini aldık. Akşam ilk heves tost yaptık, test ettik. Geçer not aldı.

- Ömür' e yeni açılan bir mağazadan bir hayli uygun fiyata (diğer mağazaları görünce) çizme aldık. pek bir hoşuna gitti, ayağından çıkarmadı, eskileri çantaya koyduk.

- Babamıza işyerinde giymesi için 2 tane kazak aldık. Yavaş yavaş kış hazırlıklarına başladık. Darısı benim başıma, ihtiyaç listem hayli uzun aslında, bir başlarsan bitiremem diye hiç başlamıyorum.

- Pazar günü bir de çok güzel kokoreç yapan bir yer keşfettik. Adı Roka. Balıkta yapıyorlar. Biz kokoreç yemeği tercih ettik. Salataları da çok güzeldi. Kenara yazdık, ara ara gidilip nefsimizi körletebiliriz.

- Akşam eve döndüğümüzde hepimiz oldukça yorulmuştuk. Allahtan banyo ve çamaşır işini gündüzden halletmişim. Ömür' ün son dakika ödevlerini tamamladıktan ve babamızı yolcu ettikten sonra, günü yarı buruk yarı keyifli noktaladık.

- Sonra sabah oldu. Dışarıda yağmur yağıyordu. Evimiz en üst katta olduğundan yağmurun sesi tıpır tıpır çok güzel duyuluyor. Önce ben kalktım, sonra meşhur hadi hadiler ile Ömür' ü kaldırdım. Kahvaltı, giyinme, saç tarama, diş fırçalama gibi rutinleri tamamladıktan sonra, o servisine bindi, ben servisime bindim. Tam tak sepeti koluna herkes kendi yoluna oldu.

- Biraz sonra buradan çıkıp eve gideceğim.

- Herkese iyi haftalar.

Çalış / Çalış-tay

2009-10-19T18:01:00.001+03:00

Önümüzdeki üç gün işten uzakta ama iş ile iç içe olacağım. Adana' da düzenlenen bir çalıştaya katılıyorum. Son yıllarda bu konuda pek çok çalıştaya katıldım. Bir çoğunda alınan kararların gerçekten de işleyen sürece etki edip etmediği konusunda tereddütlerim var. Umarım bu diğerlerimden farklı olur. Umut fakirin ekmeği değil mi?

Yukarı Bak / Up

2009-10-19T12:01:00.000+03:00

Pazar günü kahvaltıdan sonra yeni vizyona giren animasyon filmine gitmeye karar verdik. Ömür tarafından filmin gösterildiği saatler büyük bir titizlikle incelendi. Babamız tarafından saatlerin akılda kalması için hemen bir eşleştirme yapıldı. Tek saatlarin buçuklarında gibi. Bana da etrafı toplayıp hazırlanmak kaldı.

Mısırlar, cipsler, içecekler derken elimiz kolumuz dolu sinema koltuklarındaki yerimizi aldık. İlk izlenimler şöyleydi. Ömür, ne güzel önümdekilerin boyu hep kısa dedi. Babamız, bir daha bu saatte gelmeyelim etraf çocuk kaynıyor dedi. Ben ise önce mısır mı yesem cips mi yesem diye düşündüm, sonra bu cips kime yeter diye şikayet ettim. Ömür değildi ama biz şımarık çocuklar gibiydik. En nihayetinde film başladı. Efendim filmin başlangıcı çok güzeldi. Zaten film bahane üçümüzün bir arada olması şahane modundaydık.

2 küçük çocuk, ikisinin de hayalleri aynı. Güney Amerika' ya giderek, Cennet Şelalesinde yaşamak. Bu iki çocukluk arkadaşı daha sonra evlenirler, Carl balon satıcısı olur. Eşindeki bir rahatsızlıktan ötürü çocukları olmaz. Eşinin -ismi Elle idi sanırım- benim macera defterim adında bir defteri vardır. Oraya Cennet Şelalesine gidecekleri zamana kadar olanları kaydeder, daha sonrası ise orada yazılacaktır. Carl çocukken karısına, onu Cennet Şelalesine götüreceğine söz vermiştir ya da zorla Elle tarafından söz verdirilmiştir. Yıllar sonra her ikisi de çok yaşlanırlar ama hayallarini gerçekleştiremezler. Elle ölür. Carl artık yalnızdır. Yaşadığı ev kocaman gökdelenlerin arasında sıkışıp kalmış, müteahhitler evine göz dikmiştir. Aksi biri olmuştur. Bir gün devlet görevlileri onu huzurevine götürmek için geldiklerimden Carl bütün gece şişirdiği uçan balonlarla evini gökyüzüne uçurur. Macera başlamıştır.

Buraya kadar anlattıklarımın hepsi filmin ilk çeyreği idi. Pek çok sahne sessiz, hızla geçti. Bir ön bilgi vermek, filme giriş yapmaktı amaç. Film esas burdan sonra başlıyordu. Ama benim en çok sevdiğim bölüm burasıydı. Geri kalan 3 çeyreklik kısım gereksiz yere uzatılmıştı bence. Kalan kısmı burada anlatmayacağım, seyretmek isteyenlere haksızlık olmasın.

Bu kadar güzel giriş yapılan bir filmin devamının da aynı güzellikte olmasını beklerdim. Biraz hayal kırıklığı oldu benim için. Belki de beklentim fazla idi. Ama suç bende mi canım? O kadar güzel animasyon filmleri izledik ki bugüne kadar. Hep çıtayı yükselttiler. Haliyle benim de beklentilerim yükseldi.

Bir de siz izleyin bakalım. Sizin fikriniz ne olacak.

Elektrikli Süpürge / Yedek Parça / Servis

2009-10-15T17:55:00.006+03:00

Evlendiğimiz günden beri sahip olduğum ütü ve elektrilkli süpürgeler ile bir türlü kaynaşamadım. Nedendir bilmem 10 senelik sürede 3 elektrikli süpürge ve 5 ütü harcadım. Eşyalarım kıymetlidir aslında, zarar vermem, hor kullanmam, bakımlarını ihmal etmem. Yine de yaranamadım.

3. elektrikli süpürgemde bundan yaklaşık 2 sene önce yeni eve taşındığımız zamanda iflas etti ve beni yarı yolda bıraktı. İstanbul' dan Adana' ya dönmenin burukluğu, buradaki belirsizlikler, Ömür' ün ilkokula başlama telaşı ve bunun üzerine bir de taşınmanın yorgunluğu derken zaten canım burnuma gelmiş. Bir de süpürge, sende mi, dedirtti bana. Hala unutamıyorum bir hışımla eşimin işten gelmesini beklediğim ve bütün sinirimi kustuğum zamanı. Delirmiş gibiydim. Halimi görünce hemen gidip yenisini alalım dedi, gözlerim öyle dönmüştü ki yapabileceklerimden korkmuştu sanırım.

Velhasıl o gün AEG marka bir elektrikli süpürge sahibi olmuştum. Artık mutlu ve mesuttum. Satıcı, süpürgenin HEPA filtresi ile motor koruma filtresinin yıkanarak temizlenebildiğini ve en az yılda bir kez değiştirilmesinin makinenin ömrünü uzatacağını söylemişti.

Makinenin ömrünün uzaması mı? Kilit cümle buydu. Beynime yazmışım bir kere filtre değişmezse, bunun sonuda diğerleri gibi olacak. Yaklaşık 3 ay önce eşim filtrelerin yenilerini almaya gittiğinde sevgili yetkili servis çalışanı kendilerinde bu filtrelerin bulunmadığını söylemiş. Nasıl yetkili bunlar dedim. Aradan zaman geçti unuttum. Malum bu sıralar evde bir arınma terapisi başlattığım için yeniden filtreler gündeme geldi. Bu sefer servise gidecek kimse olmadığından telefon ettim. Cici bir bayan açtı telefonu, filtrelerin tipini falan sordu, cevaplayamadım. Siz yorulmayın biz haftasonu gelir filtreleri görür ona göre sipariş veririz, dedi. Bizim filtreler yurtdışından gelecekmiş. Ala dedim kendisine. Kurtuldu bizim süpürge.

Anlayamadığım şey aylar önce gittiğimiz servisle bu servis arasındaki fark neydi? O zaman filtre yok biz de, burada bulamazsın diyen işgüzar ile bu cici kız aynı işi yapan iki farklı kişi değil miydi? Yani işi yapan değişince biz de işin kalitesi de değişiyor. Standart yok, ISO falan hikaye bizde. Hepsi formalite. Lafı nerden nereye getirdim şimdi.

Bu arada elektrikli süpürgemin modeli AAC 6720. Torbasız bir model, süprüntüleri topladığı bir kabı var saplı falan. Çıkartıp çöpe dökebiliyorsunuz içindekileri. Tüm parçaları yıkanabiliyor bir de. Ben oldukça memnunum. İhtiyacı olanlara tavsiye ederim. Resmini de koydum başa ki yazım afilli olsun.

Hediye / Oyun Halısı / Gecikmiş teşekkür yazısı

2009-10-14T17:34:00.001+03:00

Biraz önce farkettim 100. yazıyı devirmişim. 100. yazımın daha bir özel olmasını isterdim aslına bakarsanız. Kısmet böyleymiş.

101. yazımı ise sevgili Enhar için yazmaya karar verdim. Aylar önce bloglar arasında gezinirken Enhar' ın bu yazısını gördüm. Sabah sabah hemen yorum yazdım ben istiyorum diye. O sıralarda apartmandaki komşularımdan birinin hamile olduğu haberini almıştım. Ona güzel bir sürpriz olur diye düşündüm. Akşam hediyeyi benim kazandığımı öğrendiğimde çok mutlu oldum. İlk kez bir hediye kazanmıştım. Sağolsun Enhar adresime postaladı. Ben izinde olduğumdan arkadaşlarım teslim aldılar. Tatil, bayram derken arada kaynadı gitti. Bir teşekkür edemedim sevgili Enhar' a.

Gecikmeli de olsa buradan sonsuz teşekkürlerimi ve sevgilerimi iletiyorum kendisine. Ayrıca fikrimi değiştirdim kimseye vermiyorum hediyeyi. Hediyenin hediyesi olmaz değil mi ama? Bu oyun halısı da Ömür ile kurduğumuz hayallerin içerisinde bir gün yerini alacaktır diye düşünüyorum. Kime niyet kime kısmet.

Ambulans sesi ve akla getirdikleri

2009-10-13T22:32:00.003+03:00

Evimizin yakınında hastane var.

Ambulans geçiş yolu üzerindeyiz.
Akşamdan beri ne kadar çok ambulans geçti.
Geçmeye de devam ediyor.
Hayırdır inşallah.
Tüm hastalara acil şifalar diliyorum.
Herkes sevdikleri ile birlikte sağlıklı ve mutlu yaşasın.
Kimse üzülmesin.

Şimdi özetler

2009-10-13T19:19:00.001+03:00

Ha bugün ha yarın derken on günden fazla olmuş yazmayalı. Bahar yorgunluğu sanırım, tembellik yapıyorum bugünlerde. Geçen günlerde neler oldu hızlıca sıralayacağım. Amaç not düşmek.

Geçtiğimiz değil ondan önceki haftasonu babamız bizimleydi. Keyifli, mutlu, huzurlu ve çabuk geçti sayılı gün. Dinlendik, eğlendik. Evin tadilatı ile ilgili kararlar aldık, bir an önce uygulayalım istedik. Aksiyon bende bekliyor.

Tam bir hafta önce bugün bizim kız Bilsem' e başladı. İlk gün ben götürdüm okula, öğretmenleri ile tanıştım. Perşembe günü okulun servisi ile gitti, dedesi eve getirdi. Aylardır kafamı meşgul eden ulaşım işi kendiliğinden çözüldü. Bir daha hiçbir şeye kaygılanmayacağım diye kendime söz verdim bakalım başarabilecekmiyim. Sonuçta su akar yatağını bulur misali, herşey bir şekilde çözülüyor, kaygılanmak boşa. Bugün 3. günü, bu yazıyı yazdığım saatlerde o daha okulda.

Geçtiğimiz cumartesi günü ise bir ay önce doğum yapan, eşimin bebeklik arkadaşına gittim. Uzun zamandır telefonla aramama rağmen ulaşamamıştım. Ne telefonları açıyor ne de beni arıyordu. Meraklandım. Kendisini sevdiğim ve dostuluğuna güvendiğim için gurur yapmadım. Başkası olsa kırılırdım, gönül koyardım. Dostluklar kolay kurulmuyor, kıymetini bilmek lazım. İyi olduklarını gördüm, sevindim, İdil bebeği sevdim.

Aynı gün akşam iş yerinden bir arkadaşımın düğününe gittik. Babamız olmadığından kızım eşlik etti bana. Gelin eskiden eşimin iş arkadaşı idi, şimdi benim. Anladım ki eşimin arkadaşlıkları daha sağlam, ben bu işi beceremiyorum. Eskiden diyalogumuzun çok iyi olduğu pek çok arkadaşımızın benimle arkadaş olamadıklarını anladım. Hepsi kırgın bana, eşim kadar güçlü arkadaşlıklar kuramıyorum sanırım ya da iş arkadaşlarım ile arkadaş olamıyorum. Bu beni üzdü biraz. Hala bu süreci sorguluyorum. Eşimi tanımasaydı sanırım beni düğüne davet bile etmezdi. Kalbim kırıldı, içim burkuldu niyeyse.

Pazar günü çok sevdiğim eski komşuma bir saatliğine diye gittik. Amacımız kahve içmek, biraz sohbet etmekti. Her zaman ki gibi öğlen yemeğimizi yedikten sonra eve döndük. Eşi, kendisi ve çocukları o kadar iyiler ki. Cumartesi günkü hüsrandan sonra iyi geldi. İyi ki varsınız.

Aylardır üstün körü topladığım evim ile ilgilendim sonra, akşam üzeri sildim, süpürdüm. Mis gibi oldu. Artık rahat rahat komşularıma kahve ısmarlayabilirim. Herkes gelsin, kahveler benden bu hafta. Karar verdim, haftasonları evimle daha çok ilgileneceğim.

Haftasonu hamsi yedik kızımla, en favori yemeğimiz. Yapması kolay, yemesi kolay. Hamsi yerken hep çocukluğum gelir aklıma. Soğuk pazartesi akşamları ailecek masaya kurulup hamsi yerdik, yanında da bol salata. Canım annem seni ne çok özledim, bir bilsen, ah bir görebilsem.

Haftaya biraz yorgun, biraz kırgın, biraz umutlu, biraz mutlu başladım. Her telden yani, ne yana çekersen orası ağır basacak türden.

Bir rüya gördüm geçen gün, evdeki fazlalıkları elden çıkarıyordum, atıyorum atıyorum bitmiyor. Uzun zamandır düşündüğüm ama yapamadığım elden geçirme işini ne çok ertelediğimi hatırladım, rüyama bile girmişti. Bugünlerde nedense sanki eskileri elden çıkrmazsam işlerim yoluna girmeyecek diye düşünüyorum. Ben de bundan sebep dün akşam Ömür' ün bebeklik kıyafetlerini çıkardım sakladığım yerden, dolabın üstünden. Tekrar bir gözden geçirdim, bazılarını vermek için ayırdım. Bir kısmını da belki bir kardeşi olur diye sakladım. Hatta dolabının bir bölümüne güzel güzel yerleştirdim bebeklik kıyafetlerini. Gelişini bekler gibi prova yaptık kızımla, hoşumuza gitti.

Bugün ise içimde yine bir boşluk vardı. Hayırdır dedim, başladım güne. Sabah sabah bir denetleme atlattıktan sonra öğleden sonrada bir firma ile yapılan görüşme ile günü bitirdim. Hayır oldu çok şükür.

Şimdi ise kızımla ilgilenme zamanı. Halini hatırını sormalı, günü nasıl geçti öğrenmeli. Ağzından cımbızla bir kaç ipucu almalı.

Özetleri dinlediniz.

Mortgage Kredi Transferi / Tapu İşlemleri / Ortak ATM Rezilliği üzerine

2009-10-02T23:54:00.000+03:00

Şimdi yazacaklarım Mortgage kredi transferi sırasında edindiğim tecrübeleri içermektedir. Yazı uzun olacağından önceden bilgi vermek istedim.

Bundan tam bir sene önce A bankasından %1,50 faizli 120 ay vadeli Mortgage konut kredisi almıştım. Malum bu günlerde kredi faizleri düştü. Ben de yeniden yapılandırma için A bankasına giderek başvuruda bulundum.Görüştüğüm Bireysel Müşteri Temsilcisi (bundan sonra BMT olarak anılacaktır.) faiz oranını 1.19' a düşürebileceklerini, vade de ise bir değişiklik yapamayacaklarını söyledi. Hatta bankalarına ait kredi kartlarını kullanmadığım, otomatik ödeme talimatı vermediğim gibi sebeplerden dolayı da bu rakamı aşağıya çekmesinin mümkün olmadığını belirtti. %1,19 faiz ile yeniden yapılandırma yapabilmem için genel müdürlükten onay alması gerektiğini, onaylandığında bana bildireceğini de ayrıca ekledi. Sevgili BMT ile bu görüşmeyi bayram öncesi yapmış idim.

Bayramdan sonra bana geri dönmedikleri için işlemin onaylanmadığını düşündüm ve başka banka arayışına girdim. Önce G bankası ile ikili görüşmelere başladım, oradaki BMT çok yardımcı oldu. Ama faiz oranını 60 ay vade için %1,02' nin altına indiremedi, üstüne bir de 1500 TL masraf istedi. Bir de V bankasına gitmek istedim. Çünkü bu sitedeki oranlara baktığımda V bank en avantajlı banka olarak görünüyordu. V banka gittim, 60 ay vade için %0,99 faiz ve sıfır masraf ile kredimi transfer edebileceklerini söylediler. Bu oranın uygun olduğunu düşünerek yanımda hazır bulundurduğum evrakları çok hanım biri olan BMT' ne teslim ettim. Tek eksiğimiz kapatılacak miktara ait bilgileri içeren A bankası tarafından onaylanmış yazı idi.

Yazıyı almak için A banka gittiğimde bana geri dönme nezaketinde bile bulunmayan BMT bir anda benim için canla başla çalışır oldu. Genel müdürlüğe telefonlar etti, ekstra indirimler istedi ama V bankın oranına inemediği için beni ikna edemedi. Israrlarım üzerine zorla da olsa V banka gönderilecek yazıyı imzaladı.

Esas süreç bundan sonra başlıyordu. Bir yıl önceki tecrübelerimden tapu işlemlerinin güçlüğünü biliyordum ve sırf bu yüzden kredi transferi yerine A banka yeniden yapılandırma yaptırabilirdim. Ancak aradaki faiz farkı %0,06 idi ve benim için oldukça yüklü miktarda paraya tekabül ediyordu.

Gelelim tapu serüvenine. Efendim her yerde aynı mı bilmiyorum? Burada tapu dairesinde işlem yaptırabilmek için sabah sekizde orada olmanız gerekiyor, yoksa işiniz bitmiyor. Sekizde sizin bulunduğunuz ada/parsel ile ilgili işlemleri yapan memurun önüne diziliyorsunuz sıra sıra. Memurun yapacağı iş, 5 parçadan oluşan evrakları kontrol etmek, bilgisayara girişini yapmak. Kısaca tamımlarsak, ön kayıt almaktan öte bir iş değil (kendisine ayıp olacak ama). Bu ön kayıt işlemlerini ise saat 12' ye kadar tamamlamak lazım. Çünkü öğleden sonra kayıt yapmıyorlar. Üşenmedim zaman tuttum bu işlemi bir kişi için yaklaşık 15-25 dakikada yapıyordu. Diğer memurlar aynı işlemi 5 dakikada tamamlayarak, işleri seri bir şekilde gerçekleştirdiler haklarını yememek lazım. Bir an başka adadan mı ev alsaydım diye düşündüm. Önümde 8 kişinin olduğunu düşünürsek, memurun elinden ön kayıt yazısını aldığımda saat 11 olmuştu. Oradan tapu müdürüne gidip bana işlemlerini yapmak için naçizane bir memur atamasını rica etmem gerekiyordu. Bunu da hallettikten sonra kıymetli memura ulaştım. Ne yalan söyleyeyim kendisi karşılaştıklarım içinde işini en iyi yapandı. Kendisi elime ödeme kağıdı vererek beni bankaya gönderdi. Benim hiç anlam veremediğim, onların ise ipotek harcı dedikleri 150 TL yi tapu hesabına yatırdım ve bu sefer randevu vermesi için icazet alıp tekrar tapu müdürünün huzuruna çıktım. 15:30 ile başlayan pazarlığı 13:30 ile sonuçlandırarak huzurundan ayrıldım.

İşlemin diğer aşamasına geçmiştik. Randevu zamanını ve o saatte kendisini tapu idaresinde bekleyeceğimi V bankın BMT' ne söyledim. 13:30 da ben tapudaydım ama memur yoktu. İlerleyen dakikalar içerisinde beni aradı ve kendisini benim almam gerektiğini, bankada beni beklediğini söyledi. Bre insan evladı ben sana tapuda görüşürüz dediğimde niye demedin bunu dedim içimden, ama sadece içimden. Bin taksiye gel, parasını ben veririm dedim, artık sıyırmıştım. Adana' daki taksi ücretlerini düşününce ne kadar sıyırdığım daha iyi anlaşılabilir. Memur geldi imzalar atıldı. Evin üzerine 2. ipotek kondu. Banka rahatladı ben tükendim, migrenim tutmuş, gözlerimi açamaz olmuştum. Önce işe geldim, oradan eve gittiğimde yolda nasıl araba kullandığımı, eve nasıl geldiğimi hatırlamıyorum bile.

İşin büyük bir bölümü tamamlanmıştı. Ertesi gün V banktan A banka kredi kapatma tutarı kadar EFT yapılacak ve işlem bitecekti. V bankta bir sürü kağıda imza attıktan sonra nihayet EFT' yi yaptırdım. Paranın karşı tarafa transferi 1. 5 saat aldı. Elden götürseler 10 dakikalık mesafe oysa ki. Teknoloji böyle sapıtıyor bazen işte.

A bank yine mırın kırın etmeye başladı. Gelin iptal edin, kredi kapatmayalım, ben tekrar genel müdürlüğe sorayım falan filan. Deli olacağım, adam krediyi kapatmıyor. Kardeşim para benim değil mi kapat diyorum, cezası ne ise veriyorum diyorum, anlamıyor. Genel müdürlükten onay almam lazım dedi, sigortalarım attı. Ama yapacak bir şey yok, eline düştük bir kere. Genel müdürlüğe mail attı, sonucunu bekliyor. Şaka gibiydi. Hesaba parayı yatırıyorum ama borcumu kapattıramıyorum. Paramla rezil oldum dedikleri bu olsa gerek. Ya genel müdürlük onay vermezse diyorum, kapatamazsınız diyor. Param var kardeşim diğer bankayı boşver, dedemden miras kaldı, aldım parayı sana yatırdım diyorum. Sizi anlıyorum diyor ama anlamıyor. Anlatamadım derdimi. 1 dakikalık iş öğle tatili araya girince ve sevgili BMT öğle tatilini 1 saat uzatınca 2 saatte tamamlandı.

Kapatma cezası, % 2 erken ödeme cezası ve kalan ana paramı da ödeyerek A bankasını tarihe havale ettim. İşlerim bitti mi diye soracak olursanız, henüz bitmedi. Daha DASK, Hayat sigortası ve konut sigortasının zeyilnamelerini yaptırmam gerekiyor. Daha sonra A banktan ipotek kaldırma yazısı almam ve tapudan ipoteği kaldırmam, V bankın ipoteğini 1. sıraya aldırmam gerekiyor. Peki bunları yapacak gücüm kaldı mı diye soracak olursanız. Enerji topluyorum, şarjdayım.

Niye anlattım bunları derseniz ise bu günlerde popüler olan kredi transferini yapacak arkadaşları bilgilendirmek için. Peki anlatacaklarım bitti mi? Hayır. Sırada Ortak ATM rezilliği var.

Tapu ipotek harcını yatırmak için gerekli olan parayı A banka ait ATM uzak olduğu için Z banka ait ATM den çekeyim dedim. Ne de olsa tarih 1 ekim idi ve ortak ATM hizmeti başlamıştı. Efendim bir kalemde parayı çektim, gönlüm rahat nasıl olsa hepsi ortak. Ama işe gelip, yaptığım işlemleri internetten kontrol ettiğimde, Z bankın işlem parası olarak 4 lira aldığını gördüm. Gözlerim döndü. Hepsi kandırmaca. Sanki Z bank taş attı kolu yoruldu. Ortak falan değiller kardeşim, basbayağı bizi kandırıyorlar. Ben yandım siz yanmayın diye anlattım bunu da.

Umarım kredi transferi yapacak arkadaşlara bir faydam dokunmuştur. Şimdi kalın sağlıcakla.

Not: Banka isimleri olarak kullanılan harfler, rastgele seçilmiştir, bir kasıt yoktur. İstenilseydi X, Y, Z şeklinde de adlandırılabilirdi. Ancak ben böyle adlandırmak istedim. Kimse bir mana çıkarmasın.

Öfke / Pişmanlık / Ranza üstüne bir yazı

2009-09-30T17:36:00.004+03:00

Biraz önce Defne'nin annesinin yazısını okudum. Ne kadar tanıdık geldi. Ben de dün akşam sırf dolabına olur olmaz çıkartmaları yapıştırdığı için bir dünya laf söylemiştim kızıma. Yapıştırdığı şeylerin üzerlerini sildikçe kalkacağından ve sonrasında ortaya çıkan görüntünün çirkin olacağından bahsetmiştim. Onun için ne kadar gereksizdi aslında anlattıklarım. Hiç ses çıkarmadan dinlemişti beni. Benden daha olgundu, beni anlamaya çalışıyordu. Tam tersi olmalıydı aslında. Oysa o çıkartmaları yapıştırıken nasıl zevk almıştı kimbilir. Ne kadar çocuktu aslında onları yapıştırırken. Benim de beğeneceğimi düşünmüştü belki de. Kızarken ona ne kadar büyümüştü birden. Oysa büyük olması gereken bendim. Yine öfkeme yenilmiştim. Ne kadar gereksizdi öfkem. Varsın çirkin gözüksün ne olurdu. Ama olmuyor işte. Yorgunluklar, yapılacak işler derken hepimizin tahammül sınırları küçülüyor sanırım. İçimizdeki sıkıntıyı kusacak yer arıyoruz. Bugünlerde kendime telkinlerde bulunuyorum hep. Ne olur içindekileri kustuğun yer kızın olmasın diye. Umarım başarabilirim, bir daha öfkeme yenik düşmem.

Karanlık bulutları dağıtayım biraz. Çok karamsar bir yazı oldu.

Yukarıdaki resimdeki ranza eskiden sıradan bir karyola idi. Kızımın ısrarları üzerine işinde uzman bir mobilya ustası tarafından ranza haline getirildi. Tabi ki fikir benden çıkmıştı. Sonuç, başta Ömür olmak üzere hepimizin çok hoşuna gitti. Yaptırmak isteyen olursa nasıl yaptığımızı tarif edebilirim. Geçen seneki maliyeti yanlış hatırlamıyorsam 150 TL idi.

Tatil yollarında

2009-09-29T15:00:00.003+03:00

Çok değil iki hafta önce yukarıdaki güzergahı izleyerek bayram tatilini geçireceğimiz yere gitmiştik. Yola çıkmadan önce sahil yolundan gitmeyelim diye kararlaştırdık. Herkesin dediği gibi Konya üzerinden gidecektik. Depoyu doldurduk ve yola koyulduk. Arabayı ben kullandım bu sefer, bizimkiler keyif yaptılar. Ereğli sapağına kadar haritaya ihtiyacımız olmadan devam ettik. Sonrasında haritaya bakarak Karaman üzerinden gitmeye karar verdik.

Aşağıdaki fotoğraflar Karaman' ın keçilerine ait, koyunlarını göremedik. Bazı yerlerde durup keçi sürülerinin geçmesini bekledik, kocaman çoban köpekleri gördük sürüyü koruyan, küçük kızlar gördük yüzlerce keçiye çobanlık yapan.

Bugüne kadar ismini dahi bilmediğimiz yerlerden geçtik, belki bir daha hiç görmeyeceğimiz yerleri gördük. Köylerin daracık sokaklarında ilerledik.

Aşağıdaki resim Taşkent' de gördüğümüz Kıble Kayasına ait. Devasa bir kaya, haşmetli. Kocaman bir kayanın gölgesinde yaşamak nasıldır acaba? Kahvede oturanlara sormak geçti içimden.

Haritada kıvrımlar arttığında babamız geçti direksiyona. Daracık yollarda ilerledik kıvrım kıvrım, uçurumların kenarından geçtik. Kayaların üzerinden akan küçük şelaler gördük. Bazı yerlerde iş makinaları vardı yol kenarlarında. Sanki biz geçmeden az önce açılmıştı yol. İlk biz geçiyorduk, tenha yollardan.

Her ne kadar gideceğimiz yere varmamız bir saat gecikmeli de olsa geçtiğimiz yollar, gördüğümüz yerler çok güzeldi.

Ömür, yol boyunca hani denize gidecektik, ne işimiz var dağların arasında dedi durdu. Ne zaman varacağız sorularının cevabını ise hiçbirimiz bilmiyorduk.

Alanya' ya inerken nem bulutlarının gizlediği denizi hayal meyal gördüğümüzdeki sevincimiz herşeye bedeldi. Gidilen tatil yeri ve birlikte olmanın verdiği mutluluk ise paha biçilmez.

Zaman ve Aspendos

2009-09-29T08:00:00.000+03:00

Hep birlikte yapılan tatilin ardından okulların açılması ve devamında işyerindeki denetimden dolayı zaman dolu dolu geçiyor bugünlerde. Nasıl geçtiğini anlamıyorum bile.

Böyle zamanlarda hep akıp giden günlerin arkasından bakakalıyorum. Sanki hiç yaşamamış gibi. Daha yapacaklar vardı dur bekle demek geçiyor içimden. Tadı damağımda kalıyor. Bir daha, bir daha dedirtiyor. Şımarık mı şımarık.

Bir de öyle zamanlar oluyor ki istemesen bile yaşandığını hissettiriyor sana. Unutmak istiyorsun, hiç yaşanmamış gibi olsun diyorsun, ama acısını taa derinden hissediyorsun. Yok saymaya çalıştıkça daha güçlü çıkıyor karşına. Tüm yaşanan güzellikleri karartıveriyor gölgesi ile. Kıış kııış dedirtiyor. Arsız mı arsız.

Tam da tadı damağımda kaldı derken, bir gölge zaman geçti bugün. Acısını bıraktı gitti. Ben daha güzel günlerin sarhoşluğunu atamamıştım üzerimden.Gafil avlandım. Ama akıllandım. Tutmuyorum yasını bulutlu günlerin. Güneşli günler düşlüyorum yine.

Resimler bayram tatili dönüşünde uğradığımız, Ömür' ün hayran kaldığı Aspendos Antik Tiyatrosuna ait. Ben bir kez daha büyülendim haşmetine.

İlk gittiğimde içerisinde yan flüt çalacağım günleri hayal etmiştim. Olmadı. Bu kez kızımın yan flüt çalacağı günleri hayal ettim. Umarım olur.

Ömür ise içerisinde oynanan oyunları hayal etti sanırım. İzlemek ne keyifli olurdu kim bilir.

Huy çıkmaz

2009-09-24T23:46:00.001+03:00

Yürüyüşten geldim biraz önce. Uzunca bir zaman ara vermiştim, bugün hayli yoruldum.

Biraz bilgisayarın başına geçtim hemen. Oysa etrafı toparlamam lazım, iki günde altını üstüne getirdik evin. Şimdi biri kapıyı çalsa salonun orta yeri kırtasiye. Yürüyüşe gitmeden önce kitapları kapladık Ömür ile. Kaplıktan artan parçalar, etiketlerin arkalarından çıkan kağıtlar, kalemlerin kutuları, bant parçaları etrafa saçılmış durumda. Görmemezlikten geliyorum etrafı, haftasonu yapacak işler listesi hazırlıyorum zihnimde. İlk sırayı nedense hep evi derleyip toparlamak alıyor. Ne zaman öğreneceğim ben derli toplu olmayı acaba?

Ne zaman?
Sorunun cevabını verip, kaçıyorum.
Can çıkar huy çıkmaz.

Hadi kızımlı günler başladı.

2009-09-24T15:11:00.001+03:00

Bu sabah yine bıraktığımız yerden başladı gün. Aradan geçen birkaç ay ikimizi de hiç değiştirmemişti. Sanki zaman durmuş, şimdi yeniden başlamıştı. O kadar aynıydı herşey.

Ne o erken yatıp erken kalkmayı öğrenecek kadar büyümüştü, ne de ben bir zamanlar aynısını anneme yaptığımı düşünecek kadar olgunlaşmıştım.

Bugünden sonra hadi kızım kalk artık ile başlayan gün, hadi kızım yat artık ile sona erecek.

Şikayetçi değilim. Onun tatlı şımarıklıkları, benim baştan çıkaran çığlıklarım hayatın devam ettiğinin işareti. Komşulardan ise henüz şikayet gelmedi.

Bir hoş seda

2009-09-23T16:01:00.000+03:00

En son yazımın üzerinden 2 hafta geçmiş. Geçen bu sürede neler olup bittiği hakkında bir iki satır karalamak gerek dedim kendime. Yazayım ki baki kalan bu kubbede bir hoş seda olsun.

Ramazan ayı boyunca Ömür ile birlikte kayınvalide de kaldık. Hem dedemiz Ömür' ü getir götür yaparken yorulmasın diye hem de ben sahur ve iftarda ne yesem diye düşünmeyeyim diye. Bir taş ile iki kuş oldu. Keyifli bir ramazan ayı geçirdim. Darısı diğer ramazanlara.

Ramazanın sonlarına doğru eşimin bayramda bir hafta boyunca izinli olacağını öğrendik, çok keyiflendik. Babamızın önerisi ile tatil planları yapmaya, kalacak yer aramaya başladık. (İyi ki varsın kocacım, bana kalsaydı evden çıkamazdık yine.) Pek çok otel dolu olmasına rağmen yola çıkmadan birkaç gün önce kalacak güzel bir yer bulup rezervasyon yaptırdık. Bu sene hep birlikte yapacağımız ilk tatilimiz olacaktı ve çok heyecanlıydık.

Bayram öncesi iki gün izin aldım ve perşembe sabah yola çıktık. Üçümüzde araba ile seyahati çok severiz. Bu sefer farklı bir güzergahtan gidelim diyerek aldık elimize haritayı. Çok güzel yollardan geçtik, çok güzel yerler gördük, çok güzel fotoğraflar çektik.

Dün gece evimize döndük. Tatil ile ilgili detayları ve fotoğrafları bir başka yazı da paylaşacağım, bu yazı biraz aceleye geldi.

Bugün kızım ve eşim evdeler ben de işteyim.

Tatil yapmanın ne kadar keyifli ve güzel olduğunu bir kez daha test ettim. Önümüzdeki günlerde işler yoğunlaşmaya başlayacağından iyi bir motivasyon oldu benim için. Bu gazla yapmam gereken bir dünya işim var.

Bu akşam eşim işe gitmek üzere yola çıkacak. Biz kızımla yine kalbimizin bir yarısı uzaklarda gelecek tatili bekleyeceğiz.

Yarın okullar açılıyor. Herkese sağlıklı, mutlu ve başarılı bir eğitim yılı diliyorum. Ayrıca herkesin geçmiş Ramazan bayramını kutluyorum.

Bir de sevenler ayrılmasın, hep birlikte olsun.

09.09

2009-09-09T13:44:00.002+03:00

Sen nerden bilebilirdin

ya da ben nasıl tahmin edebilirdim

takvimdeki bir günün

bizim için birden fazla anlam taşıyabileceğini.

Oysa sen beni tanımazdan

ben seni bilmezden önce

senin için özel

benim için sıradan bir eylül günüydü.

Sonra biz olduk, bir olduk.

Güzel ile çirkin

İyi ile kötü

Acı ile tatlı

Keder ile mutluluk

Sevinç ile gözyaşı

....

Hepsi birlikte yaşanır oldu.

Hepsi bir oldu.

Tıpkı biz gibi.

Tıpkı dünya gibi.

Şimdi yeniden doğan sana

Methiyeler düzmek, boynuna sarılmak, sımsıkı kucaklamak gerek.

Gideni ise özlemek.

Nasıl bir dengedir ki

Giden de yanımda değil

Doğan da.

Ben ikisine de hasret.

İyi ki sen varsın,

İyi ki beni anlayansın

Hep benle ol,

Hep yanımda ol.

Doğum günün kutlu olsun.

Nedendir bilmem?

2009-09-08T18:03:00.003+03:00

Nedendir bilmem bugünlerde ben;

biraz daldın,

biraz yorgun,

biraz tembel,

biraz bezgin,

biraz sessiz,

biraz dingin,

biraz tuzsuz,

biraz tatsız,

Neden bilmem?

Edit: Dalgınlığımın ciddiyeti daldın yazışımdan belli :))

Yaylaya dönüş

2009-09-04T22:50:00.005+03:00

Bu yayladan dönüş, yaylaya dönüş başlıkları da pek havalı geldi şimdi yazarken. Bilen bilmeyen de Avrupa' ya gidip geliyorum sanır. Olsun, bu sıcak günlerde Avrupa' ya gitmekten daha makbul yaylaya gitmek.

Hey gidi kağıttan hey. Sen de Adanalı oldun, yayla bile makbul geliyor artık. Yıllarca yayla gibi bir şehirde yaşadığını ne çabuk unuttun da ellerin yurtları yurdun oldu. Biraz daha devam edersem yüksek yüksek tepelere demeye başlayacağım. Bu kadar yeter.

Efendim konumuza gelecek olursak, bu haftasonu Zorkun' a gidiyorum, kızımı da alıp geri dönüyorum. Tek başına olmuyor, özledim kızımı. Biraz didişip, biraz gülüşüp, iyi kötü anlaşıp gidiyoruz, yanımda olsun, gözümün önünde.

Bir de yazmadan edemeyeceğim biraz önce Hanımın Çiftliği adlı diziyi izledim. Adanalı olarak Adana' da çekilen dizileri izlemek zorundaymışım gibi hissediyorum niyeyse. Biraz milliyetçilik ediyorum sanki ya da seviyorum burayı ve buraya ait olanları mı demem lazım, bilemedim. Televizyon izlemeye pek vaktimiz olmuyor ama bu diziyi bir süre daha izlemeye devam edeceğim gibi geliyor. Hadi hayırlısı bakalım.

Yayla dönüşü

2009-09-02T15:30:00.004+03:00

4 günlük kısa tatilim bitti, dün akşam evime döndüm. Kızım orada kaldı. Beni yolcu ederken boynu büküldü, içim ezildi. Bir küs bir barışık olsakta, ikimizde birimiz olmadan yapamıyoruz anlaşılan. Haftasonu tekrar gideceğim yaylaya, eğer program değişmezse dönüşte beraber döneceğiz.

2 saatlik mesafede iklim bu kadar değişir. Söyleseler inanmam, yaşadım inandım. İlk gittiğimiz gün o kadar üşüdüm ki kat kat giyindim. Gerçi bizimkiler Adana' nın sıcağından o kadar bunalmışlar ki soğuğun tanını çıkardılar. Bir ben üşüdüm.

Çam, ardıç ağaçlarının arasında, yaklaşık 1550 m yükseklikte, reçine kokularının içerisinde kısa da olsa çok güzel 4 gün geldi geçti. Gidiş nedenimi listelemiştim, şöyle bir gözden geçirecek olursak;

- Sıcak havadan uzaklaşmak iyi geldi.

- Tatil isteğim hala bitmedi, kimin biter ki.

- Ömür' ün İngilizce ödevleri bitti. Kalan tatil kitabını ben yokken bitireceğine ve bol bol kitap okuyacağına söz verdi.

- Okuduğum kitap hala bitmedi, gittiği gibi geri geldi.

- İç tetkik öncesi enerji depoladım depolamasına ama yeter mi bilmem.

Bu sabaha kadar herşey çok güzeldi. Şimdi de herşey çok güzel. Arada geçen zaman dilimi ise tarihte yerini aldı. Bu tür şeylerin beni üzerek enerjimi tüketmesine izin vermeyeceğim. Kendi kendime bunu öğretmeye çalışıyorum.

Fotoğrafların pek çoğunu Ömür çekti. Onun gözüyle yayladan kareleri ben de düzenledim. Son resim tatilin özeti aslında, tembel annenin çalışkan kızı iş başında.

Pek bir karışık oldu bu yazı. Daha fazla karıştırmadan bitirmeli en iyisi.

Haftasonu yaklaşırken

2009-08-28T14:00:00.000+03:00

Bu haftasonu ve devamındaki 2 gün buralardan uzakta olacağım. Bu kaçış planının birden çok nedeni var. Sayacak olursam,

- Sıcak havalar,

- Bolu' dan geldikten sonra hala kendimi tatilde hissetmem,

- Ömür' ün hala bitmeyen tatil ödevleri ve benim devreye girme zamanımın gelmesi,

- Hala bitmeyen kitabım ve onu bitirme isteğim,

- Çarşamba günü iç tetkik öncesi enerji depolama ihtiyacım.

...

Bu liste böyle uzar gider.

Peki nereye gidiyorum diye sorarsanız.

Karadeniz yaylalarını aratmayacak kadar yeşil bir yaylaya, Zorkun yaylasına gidiyorum. Eşimin büyükbabasının evinde kalacağız. 4 kuşak bir arada. Büyük büyükbaba - Büyükbaba - Oğul (temsilen ben) - Torun. Değişik ve özel bir tatil olacak bizim için.

Birkaç defa günü birlik gidip gelmiştim yaylaya. İlk kez bu kadar uzun kalacağım. Tatil dönüşü çektiğim resimleri ve izlenimlerimi paylaşırım.

Yukarıdaki resimleri google teyzeden sorarak buldum. Resimlerin adresi ise burası.

İyi haftasonları.

Pazar Yerleri / Bolu Pazarı - 2

2009-08-27T15:45:00.000+03:00

Bir önceki pazar yerleri yazımda Bolu Pazarını anlatmıştım, okuyanlar hatırlamışlardır belki. Eğer tatilde oraya gidersem fotoğraflarını eklerim demiştim ayrıca.

İzin alıp Bolu' ya gittiğimde sabah erkenden kalkıp teyzem ile birlikte hem alışveriş yapmak hem de size bahsettiğim resimleri çekmek için pazara gittik. Bol bol alışveriş yaptım ve bol bol resim çektim. Resimleri buraya eklemekte bir hayli geciktim. Amacım resimlere etiket eklemekti. Sevgili Nymphea' nın önerdiği program ile resimleri süsledim ve üzerlerine adımı ekledim.

Bolu pazarında, yukarıdaki resimde görüldüğü gibi 2 adet kapalı alan bulunuyor. Bu alanlarda genellikle köylü kadınlar bahçelerinde yetiştirdikleri sebzeleri, meyvaları ve kendi yaptıkları süt ürünlerini satıyorlar. Buraya, son zamanlarda çok popüler olan organik pazarların atası demek yanlış olmaz. Yıllardır taze ve doğal beslenmek isteyen her Bolulu, buradan alışveriş yapar.

Bu kapalı alanların dışında bulunan yerlerde ise her şehirde görebileceğimiz pazar satıcıları bulunur. Buradaki ürünler genelde dışarıdan gelen sebze ve meyvalardır. Burada bulunan satıcılardan kışın portakal, mandalina, yazın ise karpuz, kavun alınır.

Bunlara ilave olarak Düzce ve Seben' den gelen satıcıların bulunduğu açık alanlarda bulunmaktadır. Eğer biber alacaksanız Düzcelilerden alırsınız, üzüm ya da elma alacaksanız Sebenlilerden alırsınız. Alınacak herşeyin yeri bellidir.

Teknolojiye ve gelişmişliğe inat, tarzını değiştirmeyen Bolu pazarı, yıllardır doğal ürünlerin satıldığı, benim bildiğim tek adres. Başka yerlerde varsa da henüz ben bu büyüklükte olanını görmedim.

Gelelim çektiğim diğer resimlere. Burada bulunan resimler pazarın çok küçük bir alanını temsil etmekte. Artık gerisini siz hayal edin.

Aşağıdaki fotoğrafta pancar ve havuçların sapları o kadar güzel görünüyordu ki hemen kayıt altına aldım.

Küçük bahçelerde yetişen patates, biber, soğana bir örnek aşağıdaki resimde. Ayrıca turuncu renkteki mantarlar da o bölgeye ait Kanlıca mantarı. Yağışlı geçen Ağustos-Eylül aylarında bolca bulunan kanlıca mantarının kilosu bu sene 7 TL idi. Kurak zamanlarda ise toplanan bir kaç tabak mantarı almak için bunun bir kaç misli para ödenebilir. Teyzem sayesinde bol bol mantar yedik. Bu yıl yediklerim bana yeter.

Geçen yazımda bahsettiğim patatesli köy ekmekleri ise aşağıdaki resimde. Dönüşte eşe dosta vermek için bolca almıştım. Uzun süre bayatlamadan saklanabilen bir ekmek. Ayrıca kızartıldıktan sonra üzerine sürülen tereyağı ile tadına doyum olmuyor. Ömür' ün favori kahvaltısı bu sıralar.

Aşağıdaki teyzenin sattığı ürünlerin miktarından bahçesinin büyüklüğünü az çok tahmin edebilmişsinizdir. Bahçesine bir sıra kabak, 3 sıra domates, 2 sıra biber ekmiş ve sabah erkenden topladıklarını pazara satmaya getirmiş. Bundan daha doğalı, daha tazesi nerede bulunabilir ki. Bu teyze de diğerinden farklı değil. Teyzem sürekli alışveriş ediyormuş kendisinden. Biraz sohbet ettik ve güzel fasulyelerinden satın aldık. Alttaki resimde görülen kalıplar ise sabun değil, keş. Yani kurutulmuş tuzlu yoğurt. Makarnalarda kullanılır. Rendelenerek bir kısmı makarnaya karıştırılır, bir kısmı tereyağında yakılarak makarnanın üzerine dökülür ve afiyetle yenir. İçerisine ceviz de eklenirse tadına doyum olmaz. Pek belli olmuyor ama aşağıdaki resimde sağda taze asma yaprakları var. Dalından yeni koparılıp getirilmiş. Teyzem daha önceden alıp bana salamura yapmış, Ömür yaprak sarmasına doyacak bu kış. Aslında daha çok fotoğraf var çektiğim ama düzenlemek çok zaman alıyor. Belki ilerde onları da yayınlama fırsatım olur. İşte böyle bir Bolu pazarı yazısının daha sonuna geldik. Eğer yolunuz oralara düşerse pazartesi günü sabah erkenden Bolu' da kurulan pazara uğramanızı tavsiye ederim. Her mevsim dalından yeni koparılmış tazecik sebze ve meyve alabileceğiniz, bir kaç gün öncesinde hazırlanmış mis gibi yoğurt, peynir, tereyağ bulabileceğiniz eşsiz bir yer Bolu pazarı. Organik pazarların atası bence.

Tek başına değil, beraberce yaşanmalı

2009-08-25T12:40:00.003+03:00

Ramazan ayını çocukluğumdan beri çok severim.

Ailece hazırlanan iftar sofraları, sessizce beklenen top sesi, bir bardak suyu yudumlamanın keyfi, dinginlik, huzur bana değerlerimi, önceliklerimi tekrar gözden geçirmem gerektiğini hatırlatır.

Ramazan tek başına yaşanacak bir ay değil bence, hep birlikte olunması gereken, paylaştıkça değeri bilinen bir ay.

Ezan okunmadan yudumlanan çayın tadı, kana kana içilen suyun ferahlığı tek başına değil beraberce yaşanmalı.

Ben de öyle yaptım.